Categorie archief: TV

Stentor maakt podcast over de Deventer Moordzaak en Café Weltschmerz spreekt met Maurice de Hond

Op 25 september 1999 verschijnt de weduwe Jacqueline Wittenberg niet op haar kappersafspraak. Gealarmeerde agenten vinden aan de Zwolseweg 157 in Deventer het lichaam van de 60-jarige vrouw in de woonkamer onder het schilderij van haar overleden man. Ze is geslagen, gewurgd en iemand heeft vijf keer op haar ingestoken in het hart.

Fiscaal-juridisch adviseur Ernest Louwes werd in 2003 tot twaalf jaar gevangenisstraf werd veroordeeld wegens moord, waarvan hij uiteindelijk slechts zes jaar, oftewel de helft, effectief heeft moeten uitzitten. Vanaf de eerste dag zijn er grote twijfels over de schuld van Louwes.

Leugens over Louwes
Opiniepeiler Maurice de Hond gelooft in de onschuld van Louwes, maar bijvoorbeeld misdaadjournalist Peter R. de Vries daarentegen zegt weer juist overtuigd te zijn van de schuld van Louwes. Wetenschapsfilosoof Ton Derksen verklaarde Ernest Louwes, na grondige bestudering van het bewijs, onschuldig. Hij beschreef zijn bevindingen in het boek Leugens over Louwes. Onder meer over de blouse van mevrouw Wittenberg is veel te doen geweest. Lees vooral deze website even.

De redactie van de Stentor heeft een vierdelige podcast gemaakt over de zaak. Ze spreken onder meer met strafpleiter Geert-Jan Knoops, Maurice de Hond en gaan op zoek naar de kapster van de weduwe. Ze onthult dat Jacqueline Wittenberg helemaal niet gelukkig was.

Deze podcast van de Stentor is gemaakt door Carin Smolders, Niek Verhoeven, Ivar Penris en Bas Klaassen en is te vinden op iTunesGoogle podcasts of Spotify.

Op de valreep van dit blog vond ik ook nog een boeiende uitzending van Café Weltschmerz. Ook een aanrader!

Zaken die honden wel zien… maar hun baasjes niet

Dat honden een ontzettend goede (speur)neus hebben is een bekend gegeven. Honden kunnen tot tienduizend keer beter geuren herkennen dan mensen.

Maar als het gaat om intuïtie, mogelijke telepathie en zelfs ongrijpbaar meer dan dat, is er minder bekend. Bekijk onderstaande bijzondere beelden van vijf voorbeelden waarin het vermogen van honden nog meer tot de verbeelding en verbazing spreekt.

“Long Shot” is een echte true crime-snack


Als Juan Catalan wordt opgepakt voor een moord die hij volgens hem niet heeft gepleegd, baseert hij zijn verdediging op de onbewerkte beelden van een populaire tv-serie.

Meer kan ik er niet over schrijven, omdat ik anders alles verklap. “Long Shot” is een echte true crime-snack van slechts 40 minuten, maar van het begin tot het einde spraakmakend en boeiend. Een documentaire over tunnelvisie en recht. Een aanrader op Netflix!

Het ongelijk van Arjen Fortuin

Het artikel in de NRC van 15 april 2019.

Een week geleden schreef NRC-journalist Arjen Fortuin een artikel over de uitzending van Medialogica, waarin de rol van de media in de zaak Nicky Verstappen onder de loep werd genomen.

Fortuin kopt: “Het ongelijk van Peter R. de Vries.” Hij vindt het opmerkelijk dat Peter R. geen ‘spijt’ heeft van het feit dat hij zijn pijlen destijds volledig had gericht op het dorpje Heibloem. In het Limburgse gehucht woonde de leiding van het fatale zomerkamp waar Nicky mee op pad was geweest. Fortuin vindt dat met de aanhouding van Jos B. is bewezen dat Peter R. de Vries ongelijk heeft gehad.

De Vries had toentertijd zeer goede redenen om met name de kampoudste aan de tand te voelen. Het ging om een man met een aanzienlijk zedenverleden. Daarnaast vertoonde de verdachte in de dagen na de moord zeer afwijkend gedrag. Sterker nog, een groot deel van de organisatoren had een zeer bedenkelijke reputatie. Dat wordt in het artikel helemaal niet gemeld.

“Allemaal flauwekul, weten we nu. Verdachte Jos B. was toevallig in de buurt. Maar oud ongelijk bekennen blijkt geen talent van De Vries. Spijt heeft hij niet”, schrijft Fortuin.

Flauwekul? Het is zeer aannemelijk dat er een connectie is geweest tussen de kampleiding en B. Waar haalt Fortuin de wijsheid vandaan dat B. toevallig in de buurt is geweest? Dat is een aanname die nog op geen enkele manier hard te maken is. B. kan net zo goed op uitnodiging van een van de kampleiders zijn afgereisd naar het kampement. Of later ingeschakeld om het lichaam van Nicky weg te werken. De moordenaar van Nicky kan nog steeds uit Heibloem komen!

Uit alles blijkt dat Fortuin niet alleen de feiten in deze zaak niet kent, maar bovenal geen fan van Peter R. de Vries is. “Zo kwam langs hoe een journalist met valse beschuldigingen een dorp ontwrichtte”, tekent hij op. De irritatie aan het adres van de misdaadverslaggever druipt er vanaf.

Waar was de jonge journalist Fortuin in 1998 zelf als eerst poolshoogte gaan nemen in deze zaak? Hij was vrijwel zeker in Heibloem beland. De Vries hoeft werkelijk nergens spijt van te hebben. Hij verdient een complete NRC-bijlage gewijd aan zijn tomeloze inzet om de moord op een kind op te lossen. Misschien iets voor Fortuin? Dan kan hij meteen van Peter R. horen waarom een vergrootglas boven Heibloem zeer aannemelijk was en… is!

Krokodillentranen bij L1 en dagblad De Limburger na ‘onthulling’ Medialogica in zaak Nicky Verstapppen

De DNA-match met Brech werd enige dagen onder de pet gehouden.

‘Politie en OM misleidden media in zaak Nicky Verstappen’, zo luidt de kop op de website (1limburg.nl) van regionale nieuwszender L1. Het staat tussen aanhalingstekens, dat dan weer wel. Het wordt niet duidelijk van wie dit statement komt. Ik vermoed dat het slaat op de bevindingen van het tv-programma Medialogica, maar het kan ook zomaar de mening van de redactie zijn. De interpretatie van aanhalingstekens kan overigens van alles zijn (onzetaal.nl). Maar dat terzijde.

Terug naar het bericht. Wat is er aan de hand? “L1 en dagblad De Limburger zijn voor de gek gehouden door politie en justitie in de zaak Nicky Verstappen. Dat blijkt uit een reportage van het programma Medialogica”, zo valt er te lezen. De Limburgse regionale omroep heeft dit dus kennelijk niet zelf ontdekt, maar werd hierop geattendeerd door de de makers van Medialogica. Dat is op zijn zachts gezegd al opmerkelijk, want met het uitstippelen van de tijdlijn in deze zaak, had men zelf ook achteraf kunnen constateren dat er iets niet klopte.

In het kort: de redactie van L1 en De Limburger kreeg op een gegeven moment van de politie en het Openbaar Ministerie te horen dat er nog geen DNA-match was in de zaak Nicky Verstappen. Er moesten zelfs nog zo’n 3000 mannen worden opgeroepen voor het grootschalig DNA-verwantschapsonderzoek. Nog diezelfde avond klonk deze oproep op tv. In werkelijkheid had de politie al dagen een zogenoemde één op één match met de destijds voortvluchtige Jos Brech. Er werd dus min of meer een rookgordijn opgeworpen om geen argwaan te wekken bij Brech. Achter de schermen was een klopjacht op gang gezet.

Een rookgordijn via de media dus. En bovenal zonder medeweten van de redacteuren. “We zijn toen enorm voor de gek gehouden”, zegt L1-verslaggever Jos van den Broek in het programma Medialogica dat zondag om 21:15 uur op NPO 2 wordt uitgezonden.

Er spelen in deze kwestie een paar dingen. Ik zal dit hieronder uiteenzetten en voorzien van commentaar.

  • De politie heeft bewust foutieve informatie verstrekt aan journalisten. 

Nee, de politie heeft alleen verzwegen dat er een match was. Het onderzoeks- en opsporingsbelang was op dat moment groter. Het was en is daarnaast nog helemaal niet duidelijk of Brech alleen heeft gehandeld. De keuze om, ondanks de match, toch door te gaan met het verkrijgen van DNA, kan ook zijn geweest om nog meer informatie boven water te halen. Sterker nog, er is pas vrij recent besloten om geen verder DNA-onderzoek meer te doen, iets dat ik overigens betreur. Niet op de laatste plaats, omdat er in de buurt van de vindplek DNA-sporen zijn gevonden die niet van Brech zijn. 

  • Is dit een uniek geval?

Als je Medialogica en de betrokken mediakanalen moet geloven is er een sprake van een gotspe en een enorm journalistiek incident. Welnee! In beginsel moeten journalisten natuurlijk altijd kunnen vertrouwen op informatie van de politie. De praktijk is echter anders. Dat weten L1 en dagblad De Limburger ook. Er wordt door medewerkers van de afdeling communicatie altijd afgewogen wat er wel of niet naar buiten wordt gebracht. Het is een spelletje van veelal geven en nemen. ‘Houd jij dit nog even onder de pet, dan hebben wij deze primeur voor je’. Als je meebeweegt met de politie, krijg je veel meer los dan critici. Dat is dagelijkse kost. Zo werkt dat nu eenmaal.

  • Dagelijkse kost?

Ja hoor, het gaat zelfs nog veel verder. Er liggen heuse contractafspraken(!) met regionale zenders voor opsporingsprogramma’s, waarin exclusief opsporingsbeelden en informatie worden gedeeld, die bijvoorbeeld lokale kranten niet krijgen. Er wordt vaak bewust informatie achtergehouden in deze televisie-items, soms ook zonder medeweten van de makers. Regelmatig is een verdachte allang in beeld en wordt de uitzending slechts gebruikt om, zoals dat heet in recherchetermen, ‘wind te maken’. Dat houdt in dat een verdachte bijvoorbeeld onder de tap staat en men door de uitzending hoopt dat hij of zij iemand gaat bellen en details prijsgeeft. Dat gebeurt in het landelijke politieprogramma Opsporing Verzocht vrijwel altijd. Dat programma maakt bijna alleen maar ‘wind’. Soms wordt er zelfs alleen maar een signalement opgenoemd, terwijl er op het bureau van de recherche al een duidelijke foto van de dader beschikbaar is. Ik heb dat regelmatig meegemaakt!

  • Is dat erg?

De politie en de makers van dit soort opsporingsprogramma’s houden de kijkers dus eigenlijk altijd een beetje voor de gek. Is dat erg? Nee, want informatie achterhouden is niet per definitie liegen. Het opsporingsbelang staat op nummer een. Het dient een groter belang: criminelen, verkrachters en dieven van de straat plukken. 

  • Waarom is er nu zoveel commotie?

In dit geval zijn niet de kijkers, maar de journalisten zelf een keer op het verkeerde been gezet. Niet om ze een rad voor ogen te draaien, maar om de verdachte van een ontvoering, seksueel misbruik en moord te kunnen aanhouden. Een ‘leugentje’ (zo u wilt) om bestwil. De Telegraaf hield overigens ook een tijdje de verblijfplaats van Jos Brech onder de pet. Ze gaven de politie alle ruimte om hem ergens in de buurt van Barcelona aan te houden. Bij een kindermoord gelden andere spelregels. Dat snapt iedereen, alleen op de zuidelijke redacties zucht en steunt men nu. Het is bijna gênant gezien de intens treurige casus!

Er zijn duizend journalistieke- en overheidstechnische ethische discussies die aangezwengeld kunnen worden. Bijvoorbeeld de zaak van persfotograaf Joey Bremer, waarvan de telefoongegevens werden opgevraagd. Maar bij Medialogica zwaait men liever met het ethische vingertje in de zaak van een kindermoord. Een zaak waarin wat mij betreft prima buiten de ‘ongeschreven’ lijntjes gekleurd mag worden!

In een voorstukje van het programma zag ik ook dat een criticaster van het DNA-onderzoek wordt opgevoerd. Deze man heeft niet meegewerkt aan het DNA-onderzoek en krijgt ruim baan om dit toe te lichten. Want, wat gaat de politie wel niet allemaal doen met deze informatie… Zucht! Dan weet je dus al uit welke hoek de ‘wind’ waait bij deze televisiemakers. Want geen bijdrage willen leveren aan de oplossing in deze vreselijke kindermoord, die de ouders en zus van Nicky al 20 jaar sloopt, dan verdien je geen podium, maar een spreekwoordelijke draai om je oren.

Tot slot. Hoe voorkom je als journalist dat je een speelbal wordt van politie en justitie? Dat ze je ‘voor het karretje spannen’, zoals een L1-verslaggever dat noemt. Trek zoveel mogelijk je eigen plan! Want wie iets neemt, moet uiteindelijk ook geven. Zo werkt het communicatie-spelletje met de politie. Een manier van werken waar ik al enige tijd afscheid van heb genomen. Ik moet zeggen: dat lucht enorm op! Check zelf de feiten. Ga niet alleen maar af op het verhaal van de politie. Er is altijd een tactisch belang om iets of niets te delen met journalisten. Wanneer je er toch intrapt, moet je achteraf niet gaan lopen klagen!

Uitzending Peter R. de Vries over Wilma Bres weer online: 10.000 euro beloning

De laatste uitzending van het tv-programma ‘Peter R. de Vries, misdaadverslaggever’ over de moord op Wilma Bres, is weer op internet te vinden. Bekijk de aflevering hieronder terug.

De 32-jarige Wilma Bres fietste in de nacht van zaterdag 15 juli op zondag 16 juli 1989 na een musicaluitvoering in het Agnetapark in Delft naar haar huis aan de Kloosterkade in Delft. Rond 03.00 uur die nacht werd haar lichaam gevonden in de Muyskenlaan in Delft. Zij was een aantal keer met een mes gestoken en daaraan overleden. Er is een beloning van 10.000 euro uitgeloofd voor de tip die leidt tot de oplossing van deze zaak.

Netflix-serie The Disappearance of Madeleine McCann niet meer dan ‘Madeleine voor Dummies’

De documentaire ‘The Disappearance of Madeleine McCann’, die onlangs op Netflix is verschenen, heb ik vanzelfsprekend met veel belangstelling bekeken. Voor lezers die de veelbesproken serie nog moeten gaan kijken geldt uiteraard een spoiler-alert!

De ouders van de vermiste Britse peuter komen in achtdelige docu-reeks overigens niet voor. Ze hebben op geen enkele manier medewerking verleend aan de serie. Sterker nog, Kate en Gerry McCann hebben uit alle macht geprobeerd om de productie en uitzending tegen te houden. Ze vinden dat het huidige onderzoek naar de vermissing van hun dochter zelfs in gevaar komt door de Netflix-serie. De televisiemakers hebben uiteindelijk archiefmateriaal en oude interviews in de productie verwerkt, om zo de McCann’s tegen wil en dank alsnog een centrale rol te geven.

De documentaire heeft naar verluidt zo’n 23 miljoen gekost. Ik zie het er helaas niet aan af. Er komen slechts enkele onbelangrijke betrokkenen aan het woord. Tot mijn grote verbazing zag ik dat snijshots (een kort beeldfragment dat gebruikt wordt in een videomontage om het beeld levendig te houden) soms wel tot drie keer opnieuw worden ingezet gedurende de serie. Dat is voor een miljoenenproductie echt een gotspe. De graphics die worden gebruikt om de looproute van de ouders van en naar het appartement te verduidelijken, zijn onduidelijk en komen zo snel voorbij dat de kijkers amper een goede indruk krijgen van de locatie waar zich alles heeft afgespeeld.

Voor mensen die de zaak niet goed kennen is de serie toch een aanrader. Je krijgt een redelijk beeld van de vermissing, maar het is met alle respect niet meer dan ‘Madeleine McCann voor Dummies’. Er komen geen nieuwe feiten of omstandigheden naar voren.

Wat zien we wel? Het is een verzameling van missers, justitiële blunders en de jacht op verkeerde verdachten. Enkele voormalige verdachten komen aan het woord. Meer vulling dan relevant. Ze zijn immers helemaal geen verdachte meer. Ze hebben het programma slechts aangegrepen om dit nog eens te benadrukken. Het is erg treurig om te zien dat de ouders van Madeleine zich in het verleden hebben vastgeklampt aan cowboy-achtige amateur speurneuzen en een miljonair die samen met zijn zoon zelfstandig op pad ging om de zaak eens even op te lossen. Natuurlijk met onderaan de streep nul resultaat.

Deze serie was net zoals ‘StairCase’, ‘Amanda Knox’ en ‘Making a Murderer’ (alledrie uitstekende Netflix-series) een uitgelezen kans geweest om de feiten en omstandigheden eens goed in beeld te brengen, maar kennelijk moet er een breed publiek worden aangesproken. Moet er makkelijke televisie worden gemaakt en de kijker vooral in twijfel worden achtergelaten. Wat dat betreft hebben de ouders van Madeleine deze serie goed ingeschat: de documentaire draagt op geen enkele wijze bij aan een oplossing in de zaak.

23 miljoen voor wat research, het inhuren van een cameraploeg en montagetafel, een paar interviews op locatie en wat vliegreisjes naar Engeland en Portugal… Broddelwerk, maar bovenal een gemiste kans!

VPRO zendt Michael Jackson-docu Leaving Neverland uit

De spraakmakende documentaire Leaving Neverland over Michael Jackson wordt op 8 maart worden uitgezonden door de VPRO. In de documentaire beschuldigen twee mannen de popster van seksueel misbruik.

Als jongens raakten zij bevriend met Michael Jackson waarna volgens hen het misbruik begon. De documentaire deed vanaf de première op het Sundance Festival al flink wat stof opwaaien. Ook de familie van Michael Jackson liet weten de nieuwe beschuldigingen vreselijk te vinden. Toch waren de recensies over de documentaire overwegend positief.

Voor, tijdens en na de docu zal er door Janine Abbring in een live-uitzending over Leaving Neverland nagepraat worden. In totaal is het een docu van maar liefst 4 uur lang, vandaar dat het enigszins opgesplitst wordt.

Abducted in Plain Sight: een totale mindfuck!

Wanneer je denkt dat je alles hebt gezien, dan komt ‘Abducted in Plain Sight’ op je pad. Deze True Crime-docu van maar liefst anderhalf uur is te zien op Netflix. Een ab-so-lu-te aanrader. 

Je trapt na het zien van deze documentaire nooit meer in enige vorm van tunnelvisie. Niets is wat het lijkt. De makers portretteerden een gezin dat ten prooi viel aan de manipulatieve charmes van hun buurman, die de tienerdochter van het gezin twee keer ontvoerde. De ouders belandde in een web van leugens, omdat ze zelf ook niet zuiver op de graat waren. Meer verklap ik niet. Een totale mindfuck!

Aangrijpende Netflix Original Film 22 July

De Netflix Original Film 22 July grijpt je twee uur en vierentwintig minuten lang naar de keel. Het waargebeurde verhaal over de nasleep van de dodelijkste terroristische aanslag in Noorwegen is zeer aangrijpend.

Op 22 juli 2011 bracht psychopaat en rechtsextremist Anders Breivik in Oslo een autobom tot ontploffing en opende vuur op een zomerkamp voor tieners. 77 mensen kwamen destijds om het leven. Een veelvoud raakte levensgevaarlijk gewond. De film 22 July blikt terug op deze verschrikkelijke gebeurtenis.

Naast de rechtszaak rondom Breivik, wordt ook de impact op het leven van zijn advocaat uitgelicht. Zijn raadsman – tegen wil en dank – moet zijn kinderen zelfs op een andere school doen, krijgt ernstige bedreigingen aan zijn adres en worstelt tot de laatste seconde van het proces met gewetensnood.

Een van de slachtoffers van Breivik wordt ook vertolkt. Deze jongen kreeg tijdens de aanslag vijf kogels in zijn lichaam, maar overleefde wonderwel. Na zijn revalidatie wilde hij maar een ding: Breivik laten zien dat hij niets, maar dan ook niets heeft gewonnen met zijn actie.

Iets wat ik mij afvroeg aan het einde van deze film: is er een kans dat Breivik ooit nog vrijkomt? De maximale celstraf in Noorwegen is 21 jaar, maar wanneer een gevangene gevaarlijk dreigt te zijn voor de maatschappij kan hij langer worden vastgehouden. Dit laatste lijkt vrijwel zeker het geval!

De Netflix Original Film 22 July is geregisseerd door Paul Greengrass. De voor een Oscar genomineerde filmmaker schreef tevens het verhaal van de film en werd hierin bijgestaan door Åsne Seierstad. Zij schreef het boek One of Us na de aanslagen op 22 juli.

%d bloggers liken dit: