Categorie archief: Persoonlijke titel

Viel Madeleine McCann in een put?

Tijdens mijn bezoek aan het Portugese dorpje Praia da Luz, de plek waar in 2007 de Britse peuter Madeleine McCann verdween, heb ik veel scenario’s de revue laten passeren: wat is er die bewuste avond toch voorgevallen? Waar is Maddie gebleven?

Eén van de scenario’s is dat Madeleine mogelijk zelf het appartement heeft verlaten, omdat ze haar ouders zocht. Is ze mogelijk in een put gevallen? Aan het einde van de straat zag ik tijdens mijn bezoek aan de plaats delict overigens ook vuilcontainers staan. Niet op ‘peuterhoogte’, maar toch.. Kinderen van die leeftijd klimmen en klauteren wat af.

De theorie dat Madeleine zelf is gaan wandelen en door het noodlot is getroffen, is ook iets dat de onderzoekers van Scotland Yard niet uitsluiten. Al past een ontvoering door een pedofiel meer in de Britse hypothese. Een conclusie die ik zelf ook heb getrokken tijdens mijn bezoek… en zeer aannemelijk lijkt. Een podcast hierover is overigens hier te beluisteren.

Terug naar het scenario van een val in een put. Hoe dat moet zijn gebeurd, werd mij duidelijk door onderstaande video. Zo snel kan een kind – van de leeftijd van Madeleine destijds – dus van de aardbodem verdwijnen. Is dit ook wat Madeleine is overkomen?

Weinig aandacht voor vermissing Dominique Mergelsberg

In het Limburgse gehucht Cadier en Keer wonen nog geen 3500 inwoners. Het dorpje staat bekend om haar kloosters en kapellen. Het oudste monumentale gebouw is de 12e-eeuwse kerktoren van de parochiekerk. Neerlandicus Fernand Lodewick woonde er tot zijn dood.

Sinds 16 oktober 2019 is er iets aan de hand in het dorpje. De 15-jarige Dominique Mergelsberg verdween er van de aardbodem. Het donkerblonde meisje met groene ogen staat sindsdien op de website van de Politie. Media-aandacht is er nauwelijks. Hoe kan het dat de ene vermissing, zoals bijvoorbeeld de zoektocht naar de 53-jarige Sacco Tange uit Oosterhout, wel volop in het nieuws komt, maar de zaak van Dominique niet.

Een jaar geleden was het meisje ook al eens vermist. Toen verdween ze vanuit Venlo en ging het verhaal de ronde dat ze in de omgeving van Nijmegen zou verblijven. Uiteindelijk bleek ze in Roermond te zitten.

Op Twitter uit een betrokken lezer zijn ongenoegen aan de politie. Hij vindt het vreemd dat er weinig aandacht voor de zaak is. Is haar vermissing niet urgent, zo vraagt hij zich hardop af.

Zaak De Mos en Guernaoui: “Of ze hebben niets, of er is nog meer”

Rachid Guernaoui en Richard de Mos in de Haagse Spuistraat. (foto: Jan van Es)

Een collega-journalist is kort en bondig over het corruptieonderzoek naar Richard de Mos en Rachid Guernaoui: “Of ze hebben niets, of er is nog meer”, zegt hij nadat ik een woordvoerder van het Landelijk Parket heb gesproken.

Mijn collega doelt op het feit dat er door het Openbaar Ministerie nog helemaal niets naar buiten is gebracht over het onderzoek naar de twee voormalig wethouders van de gemeente Den Haag. Wat ligt er op dit moment eigenlijk in de weegschaal van Vrouwe Justitia? Krabbelen ze zich momenteel op hun achterhoofd en staan ze met lege handen of hebben ze beet en pakken ze door?

De Mos en Guernaoui van de lokale partij Groep de Mos/Hart voor Den Haag, worden verdacht van ambtelijke corruptie, omkoping en schending van het ambtsgeheim. Naar verluidt loopt het onderzoek al een jaartje. Maandenlang zijn de oud-wethouders afgeluisterd door de Rijksrecherche. Het is belangrijk om te weten dat een ‘telefoontap’ niet zomaar wordt toegewezen. Er moet een stevig vermoeden op tafel liggen voor een zogenoemd strafrechtelijk (voor)onderzoek. Het OM zal dit straks in een eventuele rechtszaak moeten gaan verantwoorden.

In de regel wordt elke drie maanden opnieuw bekeken of dergelijke opsporingstechnieken nog zijn toegestaan. Is er nog voldoende grond om te blijven afluisteren? De officier van justitie en de rechter-commissaris moeten in deze periode klaarblijkelijk een aanleiding hebben gevonden om door te gaan met het onderzoek. De verdenking moet overeind zijn gebleven of zelfs zijn aangevuld met nieuwe informatie. De onderzoekers kregen groen licht van hun superieuren.

Uiteindelijk is besloten om een ‘instap’ te doen bij de woningen van de verdachte politici. In alle vroegte werden dozen met paperassen en computers meegenomen. Ook daar wordt een bevel voor afgegeven. Dat kan niet zonder redelijk vermoeden van strafbare feiten. Wat gaf aanleiding tot deze stap met grote persoonlijke en politieke consequenties? Iets dat op de telefoontaps te horen is geweest?

Gerechtigheid met zwaard en weegschaal.

Er is alweer enige tijd verstreken na de ‘instap’ bij De Mos en Guernaoui. Concreet is er nog weinig bekend. Radiomaker Tjeerd Spoor van Omroep West zei het vrijdag op de radio – met de twee hoofdrolspelers in zijn studio – treffend: “We weten eigenlijk nog niets. We weten niet waar het feitelijk om draait.” En dat klopt. Het Openbaar Ministerie heeft zich laten ontvallen dat het over een omstreden nachtvergunning gaat, maar is dat echt alles? Het is allemaal erg vaag en leek meer een slip of the tongue van de woordvoerder.

En waarom ligt er nog steeds slechts een verdenking op tafel? Hoe concreet is het bewijs nu inmiddels? De onderzoekers moeten wel een heel stellige overtuiging hebben, want de twee wethouders zijn inmiddels afgetreden. Laat je dit allemaal gebeuren wanneer je slechts nog een verdenking aan het onderzoeken bent?

Is er in de afgelopen maanden niet iets gevonden, waarmee direct een strafzaak kan worden opgestart? Het lijkt erop dat Justitie nog met lege handen staat en de ‘instap’ bij het tweetal een poging is om alsnog hard bewijs te vinden. Want als er de afgelopen maanden een direct strafbaar feit zou zijn geconstateerd, dan had justitie meteen ingegrepen. Een aantoonbaar corrupte wethouder laat je immers niet in het (pluche) zadel zitten. Toch?

Een woordvoerder van het Landelijk Parket zegt dat het onderzoek naar onder andere gegevensdragers en administratie nog loopt. Dit alles kan nog geruime tijd gaan duren. Alleen dat geeft al aan dat er nog geen panklare zaak op het bureau van de onderzoekers ligt. Is men onder de noemer ‘zorgvuldig onderzoek’ eigenlijk in totale paniek? Heeft men zich laten opjutten door kwade tongen, zoals team De Mos stelt.

Ondertussen voert Richard de Mos (ditmaal als fractievoorzitter) alweer volop campagne voor de nieuwe verkiezingen in zijn stad, die hij steevast de “mooiste stad van Nederland” noemt. Je zou toch denken dat als er ook maar iets zou spelen dat niet door de beugel kan, hij de boer niet meer opgaat. Hij pleit not guilty! Ook de volledige fractie staat achter “De Mos”. De kiezers zijn in verwarring, maar een groot deel heeft nog vertrouwen in De Mos en zijn “Hart voor Den Haag”.

De tijd zal het leren.

Of ze hebben niets.. of er is nog meer..

In allebei de gevallen breekt, op zijn Haags gezegd, ‘de pleuris’ uit!

Beluister hier het gesprek met een woordvoerder van het Landelijk Parket.

Waarom verkoopt Albert Heijn eigenlijk nog steeds sigaretten?

Ik vroeg mij dit af toen ik bij een lokale Albert Heijn naar de pakjes met verschrikkelijke afbeeldingen keek: een vrouw hoest bloed op in een servet. Een fabeltje is het niet, want zo’n 20.000 mensen in Nederland sterven jaarlijks aan de gevolgen van roken.

Waarom verkoopt Albert Heijn eigenlijk nog steeds sigaretten? Waarom werken ze mee aan alle gezondheidsellende? Ik stelde de vraag via Twitter aan de klantenservice van de supermarkt. Lekker laagdrempelig en snel. Enkele uren verstreken en ondertussen kregen mensen antwoord op allerhande vragen over komkommers en schoonmaakdoekjes. Zou de bekende keten zich wel wagen aan een uitspraak over de verkoop van tabak? Tot mijn positieve verbazing kreeg ik het volgende statement opgestuurd. Er is een stap gezet, zo blijkt: de luiken gaan dicht!

“Klanten kunnen bij Albert Heijn terecht voor al hun boodschappen. Voor ongeveer een kwart van de consumenten in Nederland maken tabaksproducten daar onderdeel van uit… We verkopen zo’n 20.000 producten en daar zitten meer en minder gezonde producten bij. Wij willen onze klanten graag keuzes blijven bieden, maar tegelijkertijd een bijdrage leveren aan de wens om op een andere manier met de verkoop van tabak om te gaan. Daarom gaan we de tabak in onze winkels afdekken.”

Een stralende lach op een foto zegt niet altijd alles…

Op de website Politie.nl staan tientallen vermiste personen. Van sommige mensen kun je al bevoelen dat ze het slachtoffer zijn geworden van een misdrijf, een ongeval of een zelfgekozen einde. Soms door de informatie die erbij staat, zoals een passage over bijvoorbeeld een alarmerend briefje dat is achtergelaten.

Soms zegt een blik in iemands ogen ook genoeg. Toch kan dit een valkuil zijn. Een gezichtsuitdrukking zegt immers niet altijd iets. Het is maar een momentopname. Een vrolijk ogend persoon kan in werkelijkheid ontzettend depressief zijn en een vitaal ogende senior kan al jaren dement zijn. Dat zie je niet op een foto.

De ene vermissingsfoto spreekt meer aan dan de andere. Dat klinkt gek, maar het is nu eenmaal zo. Regelmatig blader ik door de enorme lijst van vermisten op Politie.nl en vraag mij af: wat kan er toch zijn voorgevallen? Hoe is het toch mogelijk dat iemand zomaar van de aardboden verdwijnt?

Ik klikte op de foto van de 24-jarige Diana Schmitz uit Goes. Ze wordt sinds zondag 13 januari 2019 vermist. Typisch een foto waarvan je meteen denkt: een vrolijke verschijning, niets aan de hand. Maar wanneer je verder leest… dan staat er dat haar auto en persoonlijke spullen zijn aangetroffen bij de Zeelandbrug aan de Colijnsplaat. Geen goed teken. Geeft de foto een verkeerd beeld? Het lijkt er wel op.

Een ongeluk kun je dan op basis van deze informatie (auto, persoonlijke spullen achtergelaten) wel uitsluiten. Blijft over een misdrijf of een zelfgekozen einde. Weer kijk ik naar haar foto. Een zelfgekozen einde? Ik spit door haar social media-account en zie een vrouw die vrolijk in het leven lijkt te staan. Of was dit niet het geval? Een stralende lach op een foto zegt niet altijd alles…

Ik richt mijn pijlen op Google. Wat schrijft de lokale krant van Goes over deze vermissing? Niets. Een berichtje op Streekomroep De Bevelanden linkt slechts door naar Politie.nl. Op Zoekhonden.nl heb ik meer resultaat. Er blijkt volop gezocht te zijn naar vrouw, zo meldt men. Op 13 januari om precies te zijn en op 2 februari, 16 februari en 3 maart is er met honden, duikers en een dreg opnieuw gezocht bij de Zeelandbrug. Helaas zonder resultaat. Ook met verfijndere sonar werd de locatie door de waterpolitie extra in beeld gebracht. Niet ondenkbaar is, dat zandverplaatsing het vinden onmogelijk heeft gemaakt, is te lezen op de site.

Signi zoekhonden wenst de familie veel sterkte toe met deze onzekerheid en het gemis… Ik kan mij hier alleen maar bij aansluiten. Wellicht komt er ooit duidelijkheid.


Denk je aan aan zelfmoord? Neem contact op met 113. Crisislijn 24/7 open, therapie met een psycholoog of doe de zelfhulpcursus. Anoniem en vertrouwelijk.

Twitter doet wederom niets met smeekbedes om blokkade walgelijk account zaak Nicky Verstappen

In december 2018 stond er op Twitter een smakeloos account onder de naam van Nicky Verstappen. Ook in januari 2019 was het raak. Dagenlang stond het kwetsende account online. Pas na heftige media-aandacht en een reactie van de ouders van Nicky, werd het account gesloten.

Afgelopen week dook er wederom een walgelijk account op. De verdachte in de zaak van Nicky wordt met foto en naam opgevoerd en de maker van het account heeft ronduit schandalige, kwetsende uitingen aan het adres van de jongen (die in 1998 dood werd aangetroffen op Brunssummerheide) erbij gezet. Tientallen mensen hebben het account inmiddels bij Twitter gerapporteerd, maar er wordt niets meegedaan. Waar dient de functie ‘rapporteren’ dan eigenlijk voor? Rapporteren bij Twitter werkt dus niet. Dat kunnen we wel vaststellen. Triest!

Schouw is laatste troef voor het Openbaar Ministerie om Jos Brech te laten praten

Journalistieke vrijheid is ontzettend belangrijk. Toch begrijp ik heel goed dat het Openbaar Ministerie tijdens de schouw op de Brunssummerheide geen pottenkijkers wil. Een stevige argumentatie is niet gegeven, maar de rechter is duidelijk: het gebied gaat volledig op slot. 

De rechters zullen dinsdagochtend samen met Jos Brech en het Openbaar Ministerie belangrijke plekken in de zaak-Nicky Verstappen bezoeken, waaronder de plek waar het lichaam van het kind in 1998 is gevonden.

Het verhaal dat de rechters een beter beeld willen krijgen van de situatie ter plekke is natuurlijk onzin. Dat is slechts een bijzaak. Ik vermoed dat het bezoek alleen maar draait om de houding van de hoofdverdachte. Hoe gaat hij zich gedragen? Wat gaat hij zeggen? Ze zullen hem flink gaan ondervragen. Bijvoorbeeld: “Waar kwam je die nacht vandaan toen je post ging bezorgen voor de scouting? Kwam je hier vaker? Hoe loop je vanaf hier precies naar de Heikop?” Reken er maar op dat de val vol met vragen doordacht is uitgezet. Overal wordt opgelet: lichaamshouding, het wijzen naar een locatie. Het rondkijken op de plaatst delict. Zweten. Hakkelen. Alles. Maar vooral: waar zitten de hiaten in zijn verhaal.

Blijkt uit het rapport van het Pieter Baan Centrum soms dat Brech gevoelig is voor herinneringen, lastige locaties en associaties? Het is een bekend verhaal dat hij niet naar de uitvaart van zijn moeder is geweest. Kon hij dat niet aan? Dan kan het goed zijn dat de spanning en stress hem te groot worden en hij ter plekke een verklaring aflegt. Daar wil je geen camera’s bij hebben. Dan klapt iemand dicht. Ik vraag mij sowieso af wat de afstand tussen de ouders van Nicky en de verdachte zal zijn. Loopt hij daar rond met handboeien of geven ze hem enige vrijheid? Ik verwacht het laatste.

Tekst gaat verder onder de foto

Het lijkt mij trouwens niet voor de hand liggen dat advocaat Gerald Roethof zijn cliënt laat zwijgen op simpele onderzoeksvragen ter plekke. Dan gooi je je eigen glazen helemaal in. Voor een veroordeling is namelijk niet per definitie een bekentenis noodzakelijk. Zwijgen is in de ogen van rechters soms toestemmen of beter gezegd.. toegeven.

Het is morgen alles of niets op de Brunssummerheide. Als Brech niet breekt bij het monumentje van de jongen of de plaats delict, dan verwacht ik dat hij nooit meer een verklaring zal geven over wat er die bewuste nacht is gebeurd. Dichter op het vuur kun je niet zitten. Het is nu of nooit! Ik ben er zelf geweest en deze plek snijdt door je ziel. Alleen al de bordjes met teksten van familieleden van Nicky, gespijkerd aan de bomen. Dat moet onder je huid gaan zitten.

Mocht hij niets verklaren en mogelijk zelfs worden vrijgesproken, dan zal de staat hem ook nog eens een flinke vergoeding moeten uitkeren. Het is een onverteerbare, maar reële mogelijkheid. Met een zak geld zal hij dan voorgoed de bossen ingaan en nooit meer terugkeren… En om juist dat te voorkomen… juist daarom is er naar mijn idee morgen geen pers welkom. Niet om het journaille te dwarsbomen, maar om antwoord te krijgen op die ene prangende vraag: wat is er gebeurd met Nicky en wie heeft dat op zijn geweten?

Twittercops bereiken absolute dieptepunt

Met stijgende verbazing volg ik al jaren de vernieuwde ‘straatcommunicatie’ van de politie. Vroeger was er een strakke, duidelijke communicatieafdeling die bepaalde wat en hoe er werd omgegaan met berichtgeving, maar tegenwoordig mag elke diender tweeten, Facebooken en Instagrammen. Dat kan een enorme meerwaarde zijn bij bijvoorbeeld opsporing en preventie, maar het merendeel van de Twittercops zorgt voor ruis, onzin en tenenkrommende berichtgeving. Communicatie is een vak.

Waar de politie burgers en journalisten regelmatig de maat neemt over wat wel of niet gepubliceerd mag worden, zie ik op veel politie-accountjes aan de lopende band privacyschending. De politie is dan ook regelmatig in opspraak met stuitende social-mediaberichtjes. Zwervers die worden gefotografeerd, verdachten, hulpbehoevende of vervuilde mensen in hun eigen woning. Alles moet online! Ik zou dagelijks een blog over alle social media-uitglijders kunnen tikken.

Onlangs werd op Twitter nog medegedeeld dat een meisje niet alleen een bekeuring kreeg voor appen op de fiets, maar ook dat ze een SOA-uitslag had gekregen. Het is nog maar het topje van de ijsberg.

Vandaag wist de politie van bureau Feijenoord het absolute dieptepunt te bereiken. Drie kinderen van 8, 9 en 11 jaar oud, waren aan het donderjagen op de Coen Moulijnweg in Rotterdam. Spelenderwijs belandde de kinderen op de rijbaan en ontstond er een gevaarlijke situatie. De kinderen zijn door de politie naar hun ouders gebracht. De kinderen waren totaal overstuur en huilden door merg en been.

De politie vond het noodzakelijk om dit hartverscheurende audiofragment online te zetten. In het kader van ‘dat trekt toch de aandacht’. Te bizar voor woorden. De communicatieregie en strategie is finaal zoek! Ik heb plaatsvervangende schaamte naar de echte communicatiemedewerkers die dit nog allemaal moeten verdedigen.

Als het mijn kinderen waren geweest, was ik hoogstpersoonlijk naar hoofdcommissaris Erik Akerboom gereden met de vraag of men wel helemaal goed snik is…

Bovenstaand fragment met huilende kinderen werd geplaatst op het Twitter-account van bureau Feijenoord.

Twee jaar geleden luidde ik op RTV Lansingerland al eens de noodklok over de online-communicatie bij de politie. Beluister het bewuste radio-fragment hierboven.

Mysterieuze vermissing Iana Ponomareva pas na twee weken onder de aandacht

Het social media-team van politiebureau Jan Hendrikstraat in Den Haag, heeft op Facebook op enigszins onhandige wijze aandacht gevraagd voor de vermissing van Iana Ponomareva. De naam wordt verkeerd geschreven en de opsporingsfoto is voorzien van irrelevante, schreeuwerige teksten.

Maar er is meer. Allereerst is de vrouw al twee weken vermist. Het label ‘urgent’, lijkt in dit soort zaken alleen nog na flinke media-aandacht te worden gegeven. Kennelijk is het mogelijk om zo’n twee weken van de rader te zijn, alvorens de politie publiekelijk alarm slaat. Interessante informatie voor mensen die snode plannen hebben. Ze hebben dus de tijd…

Want, even in algemene zin; mocht iemand het slachtoffer zijn geworden van een misdrijf en de politie slaat pas na weken alarm, dan kan er natuurlijk enorm veel bewijsmateriaal worden verdoezeld. Getuigenverklaringen zijn minder betrouwbaar en camerabeelden zijn alweer gewist. Snel handelen is cruciaal. Dat er 24 uur wordt gewacht is begrijpelijk (merendeel vermisten duikt na 24 uur weer op)… maar twee weken?

Er lijkt in het onder de aandacht brengen van vermissingszaken bij de Landelijke Politie, ook geen enkel eenduidig protocol te zijn. Elk korps of lokaal bureau pakt een vermissing weer anders aan. Het ene bureau gebruikt het Twitter-account van de wijkagent, een anders bureau zet Facebook in en weer een ander bureau doet een beroep op Burgernet. Lokale media, vaak een enorm krachtig middel, worden zelden meer ingezet. In het ‘Handboek Vermiste Personen’, dat min of meer wordt aanbevolen op de politieacademie, staat overigens precies beschreven welk protocol gevolgd dient te worden. Dit vindt in de praktijk zelden gehoor of uitwerking… Leest men het handboek wel? Hoe is het eigenlijk gesteld met de kennis en kunde van dienders als het gaat om vermissingen?

Ik pleit voor een nieuw onderdeel binnen de Landelijke Politie: een ‘Loket Vermiste Personen’! Een vermissing wordt standaard gemeld bij dit loket en niet meer bij een politiebureau waar, met alle respect, een vrijwilliger achter de balie zit en van toeten nog blazen weet. De eerste lijn moet meteen goed geregeld zijn! Binnen de gebiedsgebonden onderdelen kan iemand worden aangesteld voor dit loket. Daar wordt de urgentie ingeschat en desgewenst direct opgeschaald. Om vervolgens op professionele wijze online te worden gezet: met een goede foto en relevante, juiste informatie!

In het geval van de 30-jarige Iana Ponomareva is er ook weer een knullige fout gemaakt. De naam van de vrouw wordt verkeerd geschreven (en ook na commentaar van Facebook-lezers niet aangepast). Ze staat als Ivana opgetekend, maar het blijkt Iana te zijn. De foto is daarnaast voorzien van irrelevante logo’s en zelfs door de afbeelding van de vrouw heen is nog eens in grote letters ‘Vermist’ gezet. Moet je niet doen, dat staat ook in het ‘Handboek Vermiste Personen.’ Houd het simpel en strak.

Dan nog even over de feiten en omstandigheden in deze specifieke zaak. Het is sowieso een vreemd verhaal: De partner van Iana heeft haar op vrijdag 2 augustus 2019 voor het laatst gezien. Hij is vervolgens een aantal dagen op pad geweest en is op donderdag 8 augustus 2019 thuis gekomen. Deze man heeft haar vervolgens niet meer gezien, zo luidt de verklaring van de politie.

Je vraagt je dan meteen af: is er tussen 2 en 8 augustus dan helemaal geen telefonisch of app contact meer geweest? Hebben de buren haar nog gezien? Heeft de politie de telefoon van Iana kunnen traceren en wat zeggen deze gegevens?

Is er iemand die Iana gezien heeft of weet waar zij is, neem dan contact op met de politie via 0900-8844 en vraag naar de recherche van politiebureau Jan Hendrikstraat.

Update 19-8
De vermiste Iana is weer terecht. Ze heeft zelf contact opgenomen met de politie. Waarom de vrouw is weggelopen, is niet bekend.

Mira Florez Sanabria; een vermissing die alle alarmbellen doet rinkelen

Mira Florez Sanabria werd geboren in Colombia, maar woont al een tijdje op Aruba.

Soms heb je bij een vermissing meteen een vreemd gevoel. Dat kan zijn door een foto of door feiten en omstandigheden. De mysterieuze vermissing van Mira Florez Sanabria uit Leiden is wat mij betreft zo’n verhaal.

Sinds zaterdag 10 augustus 2019 is Mira van de aardbodem verdwenen. De opsporingsfoto komt, zo lijkt het, uit een gezellig vakantiealbum en wekt niet de indruk dat iemand de weg kwijt zou zijn. Keurig verzorgd. Oorbellen in. Een vrolijke lach. Niets aan de hand.

Mira is van de aardbodem verdwenen. Haar telefoon staat uit.

De omstandigheden waaronder de slechts 1.48 meter lange 54-jarige Mira is verdwenen, zijn daarom zeer opmerkelijk. De vrouw ging zaterdagmorgen rond 11.00 uur van huis om een nieuwe telefoon te kopen. Ze vertrok vanaf de Verdistraat met de bus, maar keerde daarna niet meer terug.

Mira verbleef enkele maanden bij haar dochter aan de Verdistraat nummer 99 in Leiden.

Mira, geboren in Colombia, maar woonachtig op Aruba, is een paar maanden in Nederland op bezoek bij haar dochter; de 24-jarige studente Gilian Boekhoudt. Haar dochter heeft geen idee wat er gebeurd kan zijn en is ten einde raad. Ze heeft haar moeder die bewuste zaterdag nog gebeld, er werd opgenomen, maar een minuut lang niks gezegd. Daarna is de telefoon uitgeschakeld.

Een van de opsporingsfoto’s van Mira, vrijgegeven door haar dochter.

Tot overmaat van ramp vindt de politie de vermissing van haar moeder ook nog eens ‘niet urgent’. Gilian maakt zich wel grote zorgen, omdat Mira geen Nederlands of Engels spreekt, alleen Spaans. Daarnaast gelooft Gilian niet dat haar moeder uit vrije wil is vertrokken.

Ze heeft verder geen persoonlijke bezittingen bij zich. Ze droeg een zwarte legging, een blauw jasje en zwarte schoenen. Ze heeft waarschijnlijk een zwart met roze rugzak bij zich.

“Voor de politie is de zaak niet urgent. ‘We hebben bijvoorbeeld van familie begrepen dat de vrouw ook zelf weg wilde uit Nederland’, zegt woordvoerder Yvette Verboon. Gilian zelf zegt dat ze het enige familielid in Nederland is en dat ze dat nooit tegen de politie heeft gezegd.”

De dochter van Mira heeft zelf maar een opsporingsposter gemaakt. De politie vindt de zaak niet urgent.

Update 16-8-2019
Mira is aangetroffen in Amsterdam. Ze verkeert in goede gezondheid. Waarom de vrouw helemaal niets van zich heeft laten horen is nog een raadsel.

%d bloggers liken dit: