Categorie archief: Persoonlijke titel

Het ongelijk van Arjen Fortuin

Het artikel in de NRC van 15 april 2019.

Een week geleden schreef NRC-journalist Arjen Fortuin een artikel over de uitzending van Medialogica, waarin de rol van de media in de zaak Nicky Verstappen onder de loep werd genomen.

Fortuin kopt: “Het ongelijk van Peter R. de Vries.” Hij vindt het opmerkelijk dat Peter R. geen ‘spijt’ heeft van het feit dat hij zijn pijlen destijds volledig had gericht op het dorpje Heibloem. In het Limburgse gehucht woonde de leiding van het fatale zomerkamp waar Nicky mee op pad was geweest. Fortuin vindt dat met de aanhouding van Jos B. is bewezen dat Peter R. de Vries ongelijk heeft gehad.

De Vries had toentertijd zeer goede redenen om met name de kampoudste aan de tand te voelen. Het ging om een man met een aanzienlijk zedenverleden. Daarnaast vertoonde de verdachte in de dagen na de moord zeer afwijkend gedrag. Sterker nog, een groot deel van de organisatoren had een zeer bedenkelijke reputatie. Dat wordt in het artikel helemaal niet gemeld.

“Allemaal flauwekul, weten we nu. Verdachte Jos B. was toevallig in de buurt. Maar oud ongelijk bekennen blijkt geen talent van De Vries. Spijt heeft hij niet”, schrijft Fortuin.

Flauwekul? Het is zeer aannemelijk dat er een connectie is geweest tussen de kampleiding en B. Waar haalt Fortuin de wijsheid vandaan dat B. toevallig in de buurt is geweest? Dat is een aanname die nog op geen enkele manier hard te maken is. B. kan net zo goed op uitnodiging van een van de kampleiders zijn afgereisd naar het kampement. Of later ingeschakeld om het lichaam van Nicky weg te werken. De moordenaar van Nicky kan nog steeds uit Heibloem komen!

Uit alles blijkt dat Fortuin niet alleen de feiten in deze zaak niet kent, maar bovenal geen fan van Peter R. de Vries is. “Zo kwam langs hoe een journalist met valse beschuldigingen een dorp ontwrichtte”, tekent hij op. De irritatie aan het adres van de misdaadverslaggever druipt er vanaf.

Waar was de jonge journalist Fortuin in 1998 zelf als eerst poolshoogte gaan nemen in deze zaak? Hij was vrijwel zeker in Heibloem beland. De Vries hoeft werkelijk nergens spijt van te hebben. Hij verdient een complete NRC-bijlage gewijd aan zijn tomeloze inzet om de moord op een kind op te lossen. Misschien iets voor Fortuin? Dan kan hij meteen van Peter R. horen waarom een vergrootglas boven Heibloem zeer aannemelijk was en… is!

Krokodillentranen bij L1 en dagblad De Limburger na ‘onthulling’ Medialogica in zaak Nicky Verstapppen

De DNA-match met Brech werd enige dagen onder de pet gehouden.

‘Politie en OM misleidden media in zaak Nicky Verstappen’, zo luidt de kop op de website (1limburg.nl) van regionale nieuwszender L1. Het staat tussen aanhalingstekens, dat dan weer wel. Het wordt niet duidelijk van wie dit statement komt. Ik vermoed dat het slaat op de bevindingen van het tv-programma Medialogica, maar het kan ook zomaar de mening van de redactie zijn. De interpretatie van aanhalingstekens kan overigens van alles zijn (onzetaal.nl). Maar dat terzijde.

Terug naar het bericht. Wat is er aan de hand? “L1 en dagblad De Limburger zijn voor de gek gehouden door politie en justitie in de zaak Nicky Verstappen. Dat blijkt uit een reportage van het programma Medialogica”, zo valt er te lezen. De Limburgse regionale omroep heeft dit dus kennelijk niet zelf ontdekt, maar werd hierop geattendeerd door de de makers van Medialogica. Dat is op zijn zachts gezegd al opmerkelijk, want met het uitstippelen van de tijdlijn in deze zaak, had men zelf ook achteraf kunnen constateren dat er iets niet klopte.

In het kort: de redactie van L1 en De Limburger kreeg op een gegeven moment van de politie en het Openbaar Ministerie te horen dat er nog geen DNA-match was in de zaak Nicky Verstappen. Er moesten zelfs nog zo’n 3000 mannen worden opgeroepen voor het grootschalig DNA-verwantschapsonderzoek. Nog diezelfde avond klonk deze oproep op tv. In werkelijkheid had de politie al dagen een zogenoemde één op één match met de destijds voortvluchtige Jos Brech. Er werd dus min of meer een rookgordijn opgeworpen om geen argwaan te wekken bij Brech. Achter de schermen was een klopjacht op gang gezet.

Een rookgordijn via de media dus. En bovenal zonder medeweten van de redacteuren. “We zijn toen enorm voor de gek gehouden”, zegt L1-verslaggever Jos van den Broek in het programma Medialogica dat zondag om 21:15 uur op NPO 2 wordt uitgezonden.

Er spelen in deze kwestie een paar dingen. Ik zal dit hieronder uiteenzetten en voorzien van commentaar.

  • De politie heeft bewust foutieve informatie verstrekt aan journalisten. 

Nee, de politie heeft alleen verzwegen dat er een match was. Het onderzoeks- en opsporingsbelang was op dat moment groter. Het was en is daarnaast nog helemaal niet duidelijk of Brech alleen heeft gehandeld. De keuze om, ondanks de match, toch door te gaan met het verkrijgen van DNA, kan ook zijn geweest om nog meer informatie boven water te halen. Sterker nog, er is pas vrij recent besloten om geen verder DNA-onderzoek meer te doen, iets dat ik overigens betreur. Niet op de laatste plaats, omdat er in de buurt van de vindplek DNA-sporen zijn gevonden die niet van Brech zijn. 

  • Is dit een uniek geval?

Als je Medialogica en de betrokken mediakanalen moet geloven is er een sprake van een gotspe en een enorm journalistiek incident. Welnee! In beginsel moeten journalisten natuurlijk altijd kunnen vertrouwen op informatie van de politie. De praktijk is echter anders. Dat weten L1 en dagblad De Limburger ook. Er wordt door medewerkers van de afdeling communicatie altijd afgewogen wat er wel of niet naar buiten wordt gebracht. Het is een spelletje van veelal geven en nemen. ‘Houd jij dit nog even onder de pet, dan hebben wij deze primeur voor je’. Als je meebeweegt met de politie, krijg je veel meer los dan critici. Dat is dagelijkse kost. Zo werkt dat nu eenmaal.

  • Dagelijkse kost?

Ja hoor, het gaat zelfs nog veel verder. Er liggen heuse contractafspraken(!) met regionale zenders voor opsporingsprogramma’s, waarin exclusief opsporingsbeelden en informatie worden gedeeld, die bijvoorbeeld lokale kranten niet krijgen. Er wordt vaak bewust informatie achtergehouden in deze televisie-items, soms ook zonder medeweten van de makers. Regelmatig is een verdachte allang in beeld en wordt de uitzending slechts gebruikt om, zoals dat heet in recherchetermen, ‘wind te maken’. Dat houdt in dat een verdachte bijvoorbeeld onder de tap staat en men door de uitzending hoopt dat hij of zij iemand gaat bellen en details prijsgeeft. Dat gebeurt in het landelijke politieprogramma Opsporing Verzocht vrijwel altijd. Dat programma maakt bijna alleen maar ‘wind’. Soms wordt er zelfs alleen maar een signalement opgenoemd, terwijl er op het bureau van de recherche al een duidelijke foto van de dader beschikbaar is. Ik heb dat regelmatig meegemaakt!

  • Is dat erg?

De politie en de makers van dit soort opsporingsprogramma’s houden de kijkers dus eigenlijk altijd een beetje voor de gek. Is dat erg? Nee, want informatie achterhouden is niet per definitie liegen. Het opsporingsbelang staat op nummer een. Het dient een groter belang: criminelen, verkrachters en dieven van de straat plukken. 

  • Waarom is er nu zoveel commotie?

In dit geval zijn niet de kijkers, maar de journalisten zelf een keer op het verkeerde been gezet. Niet om ze een rad voor ogen te draaien, maar om de verdachte van een ontvoering, seksueel misbruik en moord te kunnen aanhouden. Een ‘leugentje’ (zo u wilt) om bestwil. De Telegraaf hield overigens ook een tijdje de verblijfplaats van Jos Brech onder de pet. Ze gaven de politie alle ruimte om hem ergens in de buurt van Barcelona aan te houden. Bij een kindermoord gelden andere spelregels. Dat snapt iedereen, alleen op de zuidelijke redacties zucht en steunt men nu. Het is bijna gênant gezien de intens treurige casus!

Er zijn duizend journalistieke- en overheidstechnische ethische discussies die aangezwengeld kunnen worden. Bijvoorbeeld de zaak van persfotograaf Joey Bremer, waarvan de telefoongegevens werden opgevraagd. Maar bij Medialogica zwaait men liever met het ethische vingertje in de zaak van een kindermoord. Een zaak waarin wat mij betreft prima buiten de ‘ongeschreven’ lijntjes gekleurd mag worden!

In een voorstukje van het programma zag ik ook dat een criticaster van het DNA-onderzoek wordt opgevoerd. Deze man heeft niet meegewerkt aan het DNA-onderzoek en krijgt ruim baan om dit toe te lichten. Want, wat gaat de politie wel niet allemaal doen met deze informatie… Zucht! Dan weet je dus al uit welke hoek de ‘wind’ waait bij deze televisiemakers. Want geen bijdrage willen leveren aan de oplossing in deze vreselijke kindermoord, die de ouders en zus van Nicky al 20 jaar sloopt, dan verdien je geen podium, maar een spreekwoordelijke draai om je oren.

Tot slot. Hoe voorkom je als journalist dat je een speelbal wordt van politie en justitie? Dat ze je ‘voor het karretje spannen’, zoals een L1-verslaggever dat noemt. Trek zoveel mogelijk je eigen plan! Want wie iets neemt, moet uiteindelijk ook geven. Zo werkt het communicatie-spelletje met de politie. Een manier van werken waar ik al enige tijd afscheid van heb genomen. Ik moet zeggen: dat lucht enorm op! Check zelf de feiten. Ga niet alleen maar af op het verhaal van de politie. Er is altijd een tactisch belang om iets of niets te delen met journalisten. Wanneer je er toch intrapt, moet je achteraf niet gaan lopen klagen!

Netflix-serie The Disappearance of Madeleine McCann niet meer dan ‘Madeleine voor Dummies’

De documentaire ‘The Disappearance of Madeleine McCann’, die onlangs op Netflix is verschenen, heb ik vanzelfsprekend met veel belangstelling bekeken. Voor lezers die de veelbesproken serie nog moeten gaan kijken geldt uiteraard een spoiler-alert!

De ouders van de vermiste Britse peuter komen in achtdelige docu-reeks overigens niet voor. Ze hebben op geen enkele manier medewerking verleend aan de serie. Sterker nog, Kate en Gerry McCann hebben uit alle macht geprobeerd om de productie en uitzending tegen te houden. Ze vinden dat het huidige onderzoek naar de vermissing van hun dochter zelfs in gevaar komt door de Netflix-serie. De televisiemakers hebben uiteindelijk archiefmateriaal en oude interviews in de productie verwerkt, om zo de McCann’s tegen wil en dank alsnog een centrale rol te geven.

De documentaire heeft naar verluidt zo’n 23 miljoen gekost. Ik zie het er helaas niet aan af. Er komen slechts enkele onbelangrijke betrokkenen aan het woord. Tot mijn grote verbazing zag ik dat snijshots (een kort beeldfragment dat gebruikt wordt in een videomontage om het beeld levendig te houden) soms wel tot drie keer opnieuw worden ingezet gedurende de serie. Dat is voor een miljoenenproductie echt een gotspe. De graphics die worden gebruikt om de looproute van de ouders van en naar het appartement te verduidelijken, zijn onduidelijk en komen zo snel voorbij dat de kijkers amper een goede indruk krijgen van de locatie waar zich alles heeft afgespeeld.

Voor mensen die de zaak niet goed kennen is de serie toch een aanrader. Je krijgt een redelijk beeld van de vermissing, maar het is met alle respect niet meer dan ‘Madeleine McCann voor Dummies’. Er komen geen nieuwe feiten of omstandigheden naar voren.

Wat zien we wel? Het is een verzameling van missers, justitiële blunders en de jacht op verkeerde verdachten. Enkele voormalige verdachten komen aan het woord. Meer vulling dan relevant. Ze zijn immers helemaal geen verdachte meer. Ze hebben het programma slechts aangegrepen om dit nog eens te benadrukken. Het is erg treurig om te zien dat de ouders van Madeleine zich in het verleden hebben vastgeklampt aan cowboy-achtige amateur speurneuzen en een miljonair die samen met zijn zoon zelfstandig op pad ging om de zaak eens even op te lossen. Natuurlijk met onderaan de streep nul resultaat.

Deze serie was net zoals ‘StairCase’, ‘Amanda Knox’ en ‘Making a Murderer’ (alledrie uitstekende Netflix-series) een uitgelezen kans geweest om de feiten en omstandigheden eens goed in beeld te brengen, maar kennelijk moet er een breed publiek worden aangesproken. Moet er makkelijke televisie worden gemaakt en de kijker vooral in twijfel worden achtergelaten. Wat dat betreft hebben de ouders van Madeleine deze serie goed ingeschat: de documentaire draagt op geen enkele wijze bij aan een oplossing in de zaak.

23 miljoen voor wat research, het inhuren van een cameraploeg en montagetafel, een paar interviews op locatie en wat vliegreisjes naar Engeland en Portugal… Broddelwerk, maar bovenal een gemiste kans!

‘Ontvoerder woont op steenworp afstand van appartement waar Madeleine verdween’

In Londen doet New Scotland Yard momenteel een ultieme poging om de zaak Madeleine McCann op te lossen. Misdaadblogger Martijn Mastenbroek (foto) deed zelf onderzoek. Hij bezocht Praia da Luz – de plek waar ‘Maddie’ verdween – en komt met een eigen hypothese over wat er is gebeurd met de peuter.

Mijn zoektocht naar de waarheid in de zaak Madeleine McCann begon al meteen in mei 2007. De maand waarin de meest spraakmakende vermissingszaak ooit het nieuws domineerde. In de daaropvolgende jaren heb ik vrijwel alles gelezen wat er beschikbaar en openbaar is over de zaak. En dat is heel veel, want alle politiedossiers staan online. Ik bezocht in 2017 zelf het plaatsje Praia da Luz aan de Portugese Algarve, de plek waar ‘Maddie’ destijds verdween.

Even werd ik aan het twijfelen gebracht toen de Portugese (ex-)onderzoeksleider Gonçalo Amaral de ouders Kate en Gerry McCann verantwoordelijk hield voor de dood en verdwijning van hun dochter. Ze kregen de status ‘arguidos’, ofwel verdachte. Maar met gezond verstand en bovenal kennis van de locatie, feiten en politiedossiers, kun je maar tot een conclusie komen: het is uitgesloten dat de ouders ook maar iets te maken hebben met de verdwijning van hun dochter. Verdriet kun je spelen, maar een dergelijk scenario past simpelweg niet in de tijdlijn en omstandigheden. Daarnaast heb ik de rotsvaste overtuiging dat je niet twaalf jaar alles op alles zet om je kind te vinden, terwijl je zelf de hand hebt gehad in de verdwijning. Dan zijn er nog de zogenoemde getrainde ‘snifferdogs’, getraind op lijk- en bloedlucht. Ze sloegen inderdaad aan op cruciale plekken en voerde de verdachtmaking naar de ouders, maar daar kom ik later in mijn definitieve hypothese op terug. Daar is een verklaring voor.

In 2017 bezocht Martijn Praia da Luz. Kon de dader hem daar voor het appartement zien staan? In een nieuwe hypothese is dat goed mogelijk. De dader woont volgens de misdaadblogger in de buurt en had zicht op het vakantieresort waar de McCann’s verbleven.

Van een bezoek aan het vakantieresort in Portugal in 2017, tot een moment van overpeinzing zo’n 2415 kilometer verderop in 2019: het hoofdkantoor van New Scotland Yard. De Britse speurneuzen hebben tot 2020 de zaak in onderzoek. Het enige obstakel op dit moment is budget. Vrijwel elk jaar wordt er om meer geld gevraagd bij de politiebazen. Toen ik afgelopen weekend in Londen was, kon ik het niet laten om even bij het meest toonaangevende recherchebureau ter wereld een kijkje te nemen. Alle hysterische theorieën en ongefundeerde verdachtmakingen zijn ook bij New Scotland Yard over boord gegooid. De zaak wordt weer met een frisse blik bekeken. Er wordt zelfs niet uitgesloten dat Madeleine levend wordt teruggevonden. En ja, dit is heel goed mogelijk. Er zijn tientallen voorbeelden van kinderen, die soms na tien jaar of langer wisten te ontsnappen aan hun belager.

Wat is er gebeurd op 3 mei 2007?

Op voorhand wil ik zeggen dat het een hypothese betreft. Niet de absolute waarheid. Persoonlijk ben ik er wel van overtuigd dat het volgende verhaal de sleutel is tot een oplossing in deze zaak. Een theorie die ik min of meer al na mijn bezoek in 2017 in een veelbeluisterde podcast heb verwerkt. In het volgende relaas ga ik meer in op de locatiedetails en waarom ik tot mijn conclusie ben gekomen.

Allereerst: wat is er absoluut niet gebeurd en waarom niet? In deze theorie neem ik scenario’s over medeplichtigheid van de ouders niet mee, omdat dit simpelweg verloren tijd is. De ouders zijn volledig onschuldig. Je kunt ze hooguit verwijten dat ze op enige afstand hebben gedineerd, terwijl hun kinderen alleen waren. Dat is iets waar de ouders al 12 jaar mee moeten leven. Vreselijk genoeg.

Officiële politiefoto van het bed van Madeleine McCann.

Een theorie die niet geloofwaardig is: Madeleine is wakker geworden en ging opzoek naar haar ouders. De peuter moet dan via de schuifdeuren aan de achterkant van het appartement naar buiten zijn gegaan, de straat op zijn gelopen en in verkeerde handen zijn gevallen. Deze kans is zeer klein. Een andere mogelijkheid die wordt geopperd door voormalig onderzoekers, is dat het meisje eveneens opzoek is gegaan naar haar ouders, is aangereden door een (mogelijk dronken) automobilist en deze het meisje heeft meegenomen om zijn ongeluk te verdoezelen. Als je al een ongeluk wilt maskeren, dan maak je je snel uit de voeten en neemt al helemaal geen dood of gewond kind mee! De optie van een inbraak staat ook nog open, maar waarom zou je totaal geen waardevolle spullen meenemen bij een spontane inbraak, maar wel een kind? Naar het rijk der fabelen deze theorie!

Het raam waar de dader door naar buiten is gegaan. Hij had voorkennis en wist dat een vlucht via de achteringang (de schuifdeuren die ook door de ouders werden gebruikt) te riskant zou zijn. Hij kwam daar alleen naar binnen.

Ik ga je vertellen wat er zeer waarschijnlijk wél is gebeurd. Op basis van eigen onderzoek kom ik tot de volgende conclusie.

Madeleine is de dagen voor haar vermissing opgevallen bij een lokale pedoseksueel. Iemand die mogelijkerwijs helemaal niet zo opvalt in de buurt en een tamelijk teruggetrokken leven leidt. Onopvallend. Hij raakte in de dagen voor haar vermissing geobsedeerd door het blonde meisje. Hij heeft haar dagen gadegeslagen vanuit zijn woning. Het profiel van de dader is stereotype voor dit soort ontvoerders. Hij heeft gewoon een baan, woont alleen en is in beperkte mate in staat om mee te doen in het sociale leven. Denk aan Wolfgang Přiklopil (ontvoering Natascha Kampusch) of Marc Dutroux (ontvoering en verkrachting van zes meisjes en moord op vier meisjes in België). Allebei hadden ze overigens technische beroepen. Dit geldt ook voor Josef Fritzl, de man die jaren zijn dochter in een kelder verborgen hield. Hij bouwde de kelder eigenhandig.

Ik sluit niet uit dat de man die verantwoordelijk is voor de vermissing van Madeleine ook een dergelijke technische achtergrond heeft. Mogelijk houdt hij haar verborgen in zijn eigen gebouwde kelder of andere (bouw)constructie. Hij hoeft niet per definitie een zedenverleden te hebben en rolt daarom ook niet uit de politiesystemen. De dader woont dus in Praia da Luz. Mogelijk zelfs in dezelfde straat! Maar in ieder geval met zichtpunten op het appartement (zie afbeelding onder). Dat kan niet anders. Hij heeft in de dagen vooraf precies kunnen zien met welke frequentie de ouders van Madeleine hun kinderen hebben gecheckt om vervolgens weer terug te gaan naar het tapasrestaurant. Deze observaties vonden niet plaats vanaf de openbare weg, maar vanuit een woning in de buurt! Op de openbare weg was dit zeker iemand opgevallen: het barst daar van de vakantievierders en mensen op straat. Op het moment dat de kust veilig was, is de dader via de zij-ingang naar binnengegaan en vervolgens weer via het slaapraam naar buitengegaan. Waarom hij niet via dezelfde route naar buiten is gegaan; komt omdat hij precies wist dat daar mogelijk een ouder naar binnen kon komen. Dat weet je alleen als je de boel langdurig in de gaten hebt gehouden… Juist: vanuit een woonhuis.

Ik vermoed dat hij slechts enkele tientallen meters heeft gelopen met meisje in zijn armen en zijn woning is ingegaan. Immers: niemand heeft ook maar iets gezien! Dat kan alleen wanneer je je vrijwel direct uit de voeten kunt maken en haar zo snel mogelijk weer kunt verbergen. Daarom heeft niemand iets gezien! Ja, er zijn twee verklaringen van een vriend van de McCann’s en een toerist, dat ze een man hebben zien lopen met een kind in zijn armen, maar dat is allemaal uitgezocht door New Scotland Yard: het ging niet om Madeleine. Broodje aap dus!

Het meisje is zeer nabij direct naar binnen gebracht. Dat verklaart ook waarom niemand haar meer heeft gezien. De lijklucht die de honden hebben opgemerkt wordt steevast door complotdenkers toebedeeld aan de ouders van het meisje. Ik twijfel niet aan de honden, maar wel aan de donor van deze sporen. Het was namelijk de dader die deze reuksporen heeft achtergelaten! Werkt hij soms met stoffelijke resten, in een mortuarium, begraafplaats of met slachtafval? Heeft hij in of om zijn woning misschien een eerder slachtoffer verborgen?

De dader heeft het appartement dus vanuit zijn woning in de gaten gehouden en wist precies wanneer hij moest toeslaan. Zodra de controle door een van de ouders was geweest, deze weer terugliep naar het restaurant, kon hij via diezelfde ingang naar binnen. Het hekje voor zij-ingang stap je zo overheen en de schuifpui was niet op slot! Om zeker te zijn dat hij niemand op de route terug zou tegen komen, koos hij voor de veiligste vluchtroute: het raam! Om vervolgens enkele (tientallen) meters met Madeleine zijn huis te betreden.

De dader ging via de zijkant naar binnen en vluchtte via het raam. Alleen iemand de situatie goed heeft aanschouwd komt tot deze route. Een willekeurige inbreker neemt dezelfde weg terug.

Het is goed mogelijk dat hij daar nog steeds woont. Pedoseksuelen psychopaten zijn vaak honkvast. Of ze nog leeft weet niemand, maar de sleutel ligt dichterbij dan alle complottheorieën. Dat blijkt maar weer in de zaak Nicky Verstappen. Verdachte Jos Brech kende de camping waar Nicky verdween op zijn broekzak! De oplossing ligt dichtbij. Heel dichtbij.

In deze straal moet de dader Madeleine hypothetisch verborgen houden. Het appartement is in het midden gesitueerd. De cirkel bevat alle huizen in de zichtlijn naar het appartement van de McCanns. Ligt de sleutel in deze zaak in de cirkel? De tijd zal het leren. 

 

Een ongeval filmen op de snelweg is geen overtreding: niet handsfree gebruik van de telefoon wel

Vandaag kwam de politie met het volgende persbericht naar buiten: “23 Filmers van ongeval A16 op de bon”, luidde de kop. Het artikel staat vol met suggestieve spraak- en bovenal wets-verwarring! 

Het persbericht.

Dordrecht – Maar liefst 23 automobilisten krijgen binnenkort een gepeperde bekeuring op de mat. Ze filmden vanmiddag op de A16 tijdens het rijden met hun mobieltje een eenzijdig ongeval met een vrachtwagen. Dat blijken dure beelden, want de boete bedraagt 239 euro.

  • Je krijgt de indruk dat deze automobilisten een bekeuring krijgen voor het filmen en fotograferen van het ongeval. Dat is absoluut niet het geval. Filmen en fotograferen op de openbare weg mag. Ook het vastleggen van een ongeval op de snelweg. Uiteraard is het verboden om als bestuurder van een voertuig een mobieltje in de hand te houden. Alleen daar kun je een boete voor krijgen. Als bijrijder of omstander mag je gewoon vastleggen wat je wilt. Dit valt strikt juridisch onder ‘vrijheid van meningsuiting’. Laat je nooit wijsmaken dat je niet mag filmen of fotograferen op de openbare weg.

Het bericht gaat verder.

Rond 12 uur reed een vrachtwagen met lege aanhanger over de Moerdijkbrug richting Breda. De wind kreeg vat op de aanhanger en de combinatie schaarde, waardoor de snelweg volledig geblokkeerd werd. Het ongeval zorgde voor lange files. Het moment om het mobieltje te pakken, dachten tientallen automobilisten. Om het ongeval al rijdend vast te leggen.

  • “Het moment om het mobieltje te pakken”, staat er in het bericht. De irritatie klinkt uit deze zin. Ging het de agenten om gevaarlijk weggedrag (in een bijkans stilstaande file) of om het feit dat er gefilmd werd? Zeg het maar.

Leest u verder.

De agenten kregen toestemming van de officier van justitie om op kenteken te bekeuren. Dit houdt in dat zij de automobilisten niet staande hoeven te houden om de bekeuring uit te kunnen schrijven. Een van de agenten die ter plaatse was: “We zijn natuurlijk pas gaan schrijven toen we klaar waren met de afhandeling van het ongeval en we onze handen vrij hadden. Ik weet dus wel zeker dat het er meer zijn geweest dan de 23 automobilisten die we nu hebben betrapt.” De hoogte van de bekeuring is gebaseerd op het niet handsfree gebruik van de telefoon achter het stuur.

  • Dit is een opmerkelijke passage: “De hoogte van de bekeuring is gebaseerd op het niet handsfree gebruik van de telefoon achter het stuur.” Waar moet de boete anders op zijn gebaseerd en voor wat anders dan ‘niet handsfree gebruik van de telefoon’. Filmen en fotograferen is namelijk gewoon toegestaan, mits u niet achter het stuur zit.

Natuurlijk speelt er een ethische discussie (vooral aangezwengeld door de politie zelf) of het wel of niet wenselijk is om een ongeval te filmen, maar daar heeft de politie en de overheid niets mee te maken. Dat bepalen in Nederland gelukkig de burgers zelf. En zeg nu eens eerlijk: heeft u weleens op social media een reanimatie op een snelweg gezien? Beknelde chauffeurs in vrachtwagens? Nee, natuurlijk niet. Stemmingmakerij! Vooral in alle vrijheid blijven filmen en fotograferen. Dat is een grondrecht in onze democratie!

Boek ‘Vermist’ spraakmakend, maar vooralsnog vooral om veranderen plaatsnamen vermissingen

‘Vermist’ bevat twintig true-crimeverhalen over spraakmakende vermissingen, geschreven door Loes Leeman, de bedenker van het bekende televisieprogramma Vermist. Ik zat meteen op het puntje van mijn stoel toen ik dit zag staan: ‘waar kan ik dit boek zo snel mogelijk bestellen?’, dacht ik.

Mijn nieuwsgierigheid was compleet toen misdaadjournalist Hendrik Jan Korterink vanmorgen met een eerste recensie kwam. Al in de tweede alinea fronste ik mijn wenkbrauwen. “Ze heeft wel alle namen en ook veel plaatsnamen veranderd, waardoor het in veel gevallen moeilijk na te gaan is over welke zaken het gaat”, zo schrijft hij. Zeker voor de liefhebbers van echte mysteries zijn namen en achtergronden cruciaal. Dit is geen true-crime. Punt.

“Kan niet missen: gaat over de verdwijning van Michelle Willard, waarover we het hier vaak hebben gehad. In het boek speelt het in Rotterdam.”

– Hendrik Jan Korterink

Neem de zaak rondom de vermissing van de Haagse peuter Michelle Willard, deze speelt zich ineens af in Rotterdam. Dat kan toch niet? Die zaak ademt Den Haag! Echt een gemiste kans. Als het boek daadwerkelijk de juiste feiten had opgetekend, had het zelfs in 2019 een bijdrage kunnen leveren om deze zaak op te lossen. Nu gaan mensen in Rotterdam ineens puzzelen met deze zaak.

Waarom is er gekozen voor fictieve namen en woonplaatsen? Bang voor reacties van familieleden en nabestaanden? Geen mogelijkheid gehad om iedereen te benaderen? Ik kan geen goede reden bedenken.

Locaties, namen en plaatsen zijn cruciaal om een vermissing goed te kunnen begrijpen. Dat moet juist Leeman weten.

Maandag 25 februari 2019 is de boekpresentatie live op NPO 1 bij Omroep MAX. Misschien wordt deze bijzondere keuze dan meer toegelicht.

Is de Stichting Joos Barten Jeugdwerk uit Heibloem nog steeds actief na de dood van Nicky Verstappen?

Stichting Joos Barten Jeugdwerk duikt op in de zoekresultaten van Google.

Ik sla het boek van Simon Vuyk dicht. De 240 bladzijden van ‘De Mysterieuze Dood Van Nicky Verstappen’ heb ik in één adem uitgelezen. Tot nu toe moest ik het doen met verhalen uit de media, berichten vanuit het Openbaar Ministerie, oude uitzendingen van misdaadverslaggever Peter R. de Vries, krantenknipsels en mijn eigen bezoek aan de Brunssumerheide en vakantieaccommodatie de Heikop in januari 2018.

Vuyk, voormalig eindredacteur van Peter R. de Vries, beschrijft in zijn boek werkelijk weerzinwekkende details van ontuchtige handelingen door (oud)begeleiders van het jeugdwerk uit het Limburgse plaatsje Heibloem waar Nicky in 1998 mee op kamp was. De spotlights worden vooral gericht op Joos Barten, destijds tachtig jaar en hartpatiënt. Hij ging nog altijd mee op kamp. Een man met een zeer omstreden reputatie.

Op 23 november 2010 werden de resten van de ‘kampoudste’ opgegraven, maar zijn dna kwam niet overeen met de sporen op de kleding van Nicky. Desalniettemin blijft de rol van Barten verdacht, zelfs na de aanhouding van hoofdverdachte Jos Brech. Niet op de laatste plaats, omdat Barten in het verleden daadwerkelijk is veroordeeld voor ontucht. Maar liefst drie maanden zat hij toentertijd vast. Ook hekelt journalist Vuyk het gedrag van Barten na de vermissing van Nicky. De details en gedragingen van Barten, maar ook van enkele andere kampleiders uit Heibloem waren op zijn zachts gezegd zeer vreemd te noemen. Het is een verhaal over drogeren, misbruik, schaamte, leugens en geheimen. Ik raad iedereen aan het boek te kopen en te lezen!

Kenden Barten en Brech elkaar soms? Het is goed mogelijk. Het is namelijk helemaal niet uitgesloten dat Brech samen met iemand anders heeft gehandeld. Sterker nog, zijn verklaringen tijdens de proforma-zitting lijken dit alleen maar te bevestigen. Hij lijkt een soort bijrol te benoemen voor zichzelf.

Opmerkelijk genoeg kreeg Barten in de jaren na zijn veroordeling voor ontucht weer gewoon een prominente plek binnen de samenleving en het jeugdwerk van Heibloem. Sterker nog: het lokale jeugdwerk mocht zelfs zijn naam dragen: Stichting Joos Barten Jeugdwerk! Zelfs na de dood van Nicky liep Heibloem met de omstreden Barten weg. Hij werd zelfs ereburger! De ouders van Nicky werden ondertussen letterlijk het dorp uitgekeken. Bizar!

Ik vroeg mij af of het bewuste jeugdwerk na het drama met Nicky Verstappen nog in stand is gebleven. Bestaat het nog? Het antwoord is ja. Ook de Stichting Joos Barten Jeugdwerk blijkt nog ‘actief’, zo valt te lezen op Google. Wie wil zo’n omstreden stichting nog beheren?

Ik heb de gegevens van Stichting Joos Barten Jeugdwerk vandaag opgevraagd bij de Kamer van Koophandel. Tegen een kleine vergoeding kreeg ik inzage in de huidige stand van zaken. De stichting is opgericht in 1987 en draagt als rechtspersoon nog steeds de naam ‘Stichting Joos Barten Jeugdwerk’. De vestiging staat op naam van ’t Honk. Een naam die volgens een lokale tipgever de laatste jaren in officiële uitingen wordt aangehouden als het gaat om het huidige jeugdwerk in Heibloem. Toch blijft het zeer vreemd dat de naam van een dergelijk zeer omstreden persoon nog steeds in formele stukken opduikt. Daar wil toch niemand meer mee geassocieerd worden?

Een uittreksel van de Kamer van Koophandel anno 2019. Barten en ’t Honk in één formeel stuk.

De voorzitter van het jeugdwerk in Heibloem draagt overigens een opvallende achternaam: Verstappen. Op zijn Facebookpagina heeft hij Heibloemers destijds opgeroepen om dna af te staan in de zoektocht naar de dader van Nicky. Hij staat wat mij betreft aan de goede kant van het verhaal. Het huidige bestuur van ’t Honk bestaat momenteel uit relatief jonge mensen. In 2017 en 2018 is het team uitgebreid met een aantal dertigers, zo lees ik in de stukken. Deze mensen valt natuurlijk niets te verwijten. Ze moeten slechts de last dragen van hun voorgangers.

Er waait een nieuwe wind, maar onder een ‘oude naam’. De schrik zit er nog steeds in. Men is voorzichtig: “Ook als kinderen ’s nachts naar het toilet moeten, gelden strenge regels. We gaan nu altijd in een stenen gebouw en dat is af te sluiten, met een hek eromheen. De kinderen mogen absoluut niet naar buiten als er geen geldige reden is. Daar staan zware sancties op. Eigenlijk kunnen ze ’s dus nachts niet meer naar buiten”, zo vertelde een nieuw bestuurslid tegenover Limburg 1. “Kinderen die zich niet aan de regels houden, worden meteen naar huis gestuurd. Je gaat op een andere manier op kamp. Toen was je onbevangener. Nu tel je de kinderen wel tien keer per dag”, zegt een ander. Het wordt niet duidelijk of men nog steeds naar de Heikop afreist. Dat zal toch niet?

Een reportage uit 2012 over het jeugdwerk.

Ik zoek verder en beland op de website van het jeugdwerk. “Heibloem, daar leef je!’ luidt de slogan. In het licht van de zaak Nicky Verstappen meteen een schurende uitspraak, maar dat is vrijwel alles in Heibloem. Alles schuurt. De voetbalclub van Nicky, het monumentje bij de kerk, zijn oude huis… Niets is of lijkt nog kleur te kennen.

Een ongemakkelijke slogan siert de site, maar ook kinderfoto’s die meer zouden thuishoren in het privéarchief van een ouder. Een misser!

Natuurlijk kun je het jeugd- en jongerenwerk niet opdoeken na een dergelijk drama. Het Amsterdamse kinderdagverblijf De Vlinderheuvel, voorheen ’t Hofnarretje, draait ook weer. En winkelcentrum de Ridderhof in Alphen aan de Rijn was de week erna ook weer gewoon open.

Toch voelt dit anders. In het geval van ’t Hofnarretje is er een bekentenis afgelegd en was er een veroordeling. Er is open kaart gespeeld. Ook de dader van het drama in Alphen is bekend. Voor de zaak Nicky Verstappen geldt een ander verhaal. Een boek met een open einde. Vuyk noemt dit terecht het geheim van Heibloem. Tot die tijd blijft er een vergrootglas boven het dorp hangen. Tot het moment dat de waarheid wordt uitgesproken…

Moet burgemeester Pauline Krikke opstappen?

Moet burgemeester Pauline Krikke opstappen? Het antwoord daarop is ja. Is dit terecht: nee.

De positie van burgemeester Pauline Krikke van Den Haag lijkt onhoudbaar geworden. De 57-jarige VVD-politica ligt onder vuur vanwege haar handelen rondom de jaarwisseling.

De casus is bekend: het vreugdevuur op het strand van Scheveningen leidde tot zogenoemde vuurtornado’s en een enorme vonkenregen boven de wijk. Er ontstond een zeer gevaarlijke situatie. Bezoekers, huizenbezitters en ondernemers zijn door het oog van de naald gekropen en het is een wonder dat er niemand ernstig gewond is geraakt.

Feit is dat de traditionele brandstapel met pallets hoger is geweest dan de afspraak was. Dat staat buiten kijf. De burgemeester was hier vooraf van op de hoogte, maar heeft besloten om het vuur toch te laten ontsteken. Dat maakt haar (politiek) verantwoordelijk voor de gevolgen. Deze gevolgen zijn achteraf materieel en immaterieel dusdanig, dat slechts het nemen van haar verantwoordelijkheid nog rest. Er zijn burgemeesters voor minder afgetreden.

Daarnaast lijkt ook het vertrouwen vanuit de politie en brandweer verdwenen in de burgemeester. Een cruciale basis voor samenwerking in de Haagse driehoek: gemeente, politie en het Openbaar Ministerie. Volgens betrokken politie- en brandweermensen was het namelijk van meet af aan onduidelijk wat de rolverdeling was op het gebied van handhaving. Door brandweer en agenten gemelde risico’s werden onvoldoende gehoord. “Toen zichtbaar werd dat de stapels te hoog werden liet de burgemeester weten dat er alles aan gedaan moest worden om het vreugdevuur door te laten gaan”, zeggen politie- en brandweermensen op basis van anonimiteit.

Inmiddels is ook duidelijk geworden dat de bouwers geen vergunning hadden, maar de gemeente klaarblijkelijk een convenant voldoende heeft gevonden.

Primair liggen oorzaak en gevolg natuurlijk niet bij de burgemeester en dat maakt een mogelijk vertrek zuur. De bouwers dragen immers de verantwoordelijkheid voor de hoogte van de stapel. Afspraken over de hoogte zijn met voeten getreden.

Mocht de burgemeester besluiten om haar conclusies te trekken, dan verwacht ik dat dit aan het begin van de eerst volgende raadsvergadering zal plaatsvinden. De mogelijkheid bestaat ook dat Krikke staat voor haar zaak en zal doorvechten in een naar verwachting fel debat. Ook kan het zijn dat ze het onderzoek wil afwachten. De vraag is of het vertrouwen daarna ooit weer hersteld kan worden. Ik verwacht van niet. Deze vlek wordt alleen maar groter.

Ik heb bij een bekende lokale politica nog even nagevraagd of het eventueel opstappen van Krikke ook gevolgen heeft voor de rest van het Haagse college. Dit is formeel niet het geval. De wethouders blijven in het zadel zitten. Wel zal er door de Commissaris van de Koning (CvdK) een tijdelijke burgemeester worden aangesteld.

Martijn Mastenbroek

Wanneer nemen bouwmarkten en supermarkten hun verantwoordelijkheid in GHB-problematiek?

Gootsteenontstopper is zonder enige vorm van legitimatie te koop in de supermarkt.

In de documentaireserie ‘Tygo in de GHB’ op NPO 3 wordt de enorme problematiek blootgelegd rondom GHB-gebruik. Vooral in Brabant zijn er veel gebruikers en zitten hulpinstanties en de politie met de handen in het haar. Ik vermoed dat het probleem trouwens veel groter is en de autoriteiten in het zuiden van ons land slechts transparanter zijn dan hun collega’s in de rest van het land.

GHB is makkelijk te maken, kost vrijwel niets en is vreselijk verslavend. Zeventig procent van de afgekickte gebruikers krijgt een terugval. Ruiken is gebruiken, stelt een wijkagent in de serie. Een halve liter is goed voor zeker honderd ‘potjes’, zoals het in de serie wordt genoemd. Je bent er ongeveer 35 euro voor kwijt. Presentator Tygo Gernandt is geschokt: “Dit is heftiger dan heroine”, merkt hij op.

Een hoge dosis GHB veroorzaakt een diepe slaap die over kan gaan in een urenlange coma. Bij GHB ligt extase dichtbij narcose. Twee derde van de GHB-gebruikers is een keer out gegaan. Die bewusteloosheid kan gevaar opleveren, zeker als er ook andere drugs zijn gebruikt. Iemand kan stikken in zijn tong of braaksel.

– Platform voor professionals in de chemie & life sciences

GBL (gamma-butyrolacton) is het belangrijkste bestanddeel van GHB, een professioneel schoonmaakmiddel dat online kan worden gekocht. De rest haal je gewoon bij een bouwmarkt of de lokale supermarkt: een pH-test, gootsteenontstopper en gedestilleerd water. De rest is kinderspel, maar dat laat ik hier achterwege.

Tygo krijgt een kijkje in het leven van GHB-gebruiker Junita.

Wanneer nemen bouwmarkten en supermarkten hun verantwoordelijkheid in GHB-problematiek? Natuurlijk kun je een supermarkt het niet aanrekenen dat een pakje lucifers wordt gebruikt bij een brandstichting of een vleesmes bij een moord, maar dit ligt toch anders. Er zijn ook regels omtrent alcohol en sigaretten, zoals een leeftijdsgrens. Je sluit dan in ieder geval uit dat jongeren het kunnen máken!

De drempel om bestanddelen voor GHB te kunnen kopen moet fors omhoog. Je kunt als bouw- of supermarkt niet meer wegkijken hoe er jaarlijks tientallen – en misschien wel meer – (dodelijke) slachtoffers vallen door GHB.

Vanavond belandt Tygo overigens in een wilde politie-achtervolging. Een GHB-gebruiker haalt levensgevaarlijke manoeuvres uit met zijn auto. De serie is om 21.35 te zien op NPO 3. Bekijk hier alle afleveringen terug.

Privacylek buurtpreventie-app Nextdoor

De referrer-statistieken van deze site tonen linkjes van Nextdoor met de naam en e-mailadressen van de gebruikers van de buurtpreventie-app Nextdoor.

Het blog over de vermissing van Tim en Anne uit Rotterdam -ze zijn weer terecht- is naar verluidt ook gedeeld in de bekende buurtpreventie-app Nextdoor. Dit legt toevalligerwijs een behoorlijk privacy- en beveiligingslek bloot!

Via de zogenoemde referrer-statistieken, ofwel de pagina of app waarvandaan naar deze pagina wordt doorverwezen, zijn de namen en e-mailadressen van de gebruikers volledig inzichtelijk, zo ontdekte ik vanmorgen. Gelukkig ontbreekt het wachtwoord!

Hieronder zijn vier voorbeelden te zien. Het gaat in werkelijkheid om veel meer namen en e-mailadressen die worden getoond. Ik kreeg een heel lijstje gepresenteerd. Het bedrijf gaat op de website nextdoor.nl prat op de veiligheid van de app. “Een veilige en beveiligde plek waartoe alleen jij en je geverifieerde buren toegang hebben”, staat er op de website. Maar dit kan niet de bedoeling zijn, toch?

Voorbeeld 1.

Voorbeeld 2.

Voorbeeld 3.

Voorbeeld 4.

Woensdag 5 december kreeg ik een mailtje van Nextdoor. Er wordt een intern onderzoek ingesteld naar het lek en inmiddels is de fout getackeld!

%d bloggers liken dit: