Categorie archief: Persoonlijke titel

Waarom verkoopt Albert Heijn eigenlijk nog steeds sigaretten?

Ik vroeg mij dit af toen ik bij een lokale Albert Heijn naar de pakjes met verschrikkelijke afbeeldingen keek: een vrouw hoest bloed op in een servet. Een fabeltje is het niet, want zo’n 20.000 mensen in Nederland sterven jaarlijks aan de gevolgen van roken.

Waarom verkoopt Albert Heijn eigenlijk nog steeds sigaretten? Waarom werken ze mee aan alle gezondheidsellende? Ik stelde de vraag via Twitter aan de klantenservice van de supermarkt. Lekker laagdrempelig en snel. Enkele uren verstreken en ondertussen kregen mensen antwoord op allerhande vragen over komkommers en schoonmaakdoekjes. Zou de bekende keten zich wel wagen aan een uitspraak over de verkoop van tabak? Tot mijn positieve verbazing kreeg ik het volgende statement opgestuurd. Er is een stap gezet, zo blijkt: de luiken gaan dicht!

“Klanten kunnen bij Albert Heijn terecht voor al hun boodschappen. Voor ongeveer een kwart van de consumenten in Nederland maken tabaksproducten daar onderdeel van uit… We verkopen zo’n 20.000 producten en daar zitten meer en minder gezonde producten bij. Wij willen onze klanten graag keuzes blijven bieden, maar tegelijkertijd een bijdrage leveren aan de wens om op een andere manier met de verkoop van tabak om te gaan. Daarom gaan we de tabak in onze winkels afdekken.”

Een stralende lach op een foto zegt niet altijd alles…

Op de website Politie.nl staan tientallen vermiste personen. Van sommige mensen kun je al bevoelen dat ze het slachtoffer zijn geworden van een misdrijf, een ongeval of een zelfgekozen einde. Soms door de informatie die erbij staat, zoals een passage over bijvoorbeeld een alarmerend briefje dat is achtergelaten.

Soms zegt een blik in iemands ogen ook genoeg. Toch kan dit een valkuil zijn. Een gezichtsuitdrukking zegt immers niet altijd iets. Het is maar een momentopname. Een vrolijk ogend persoon kan in werkelijkheid ontzettend depressief zijn en een vitaal ogende senior kan al jaren dement zijn. Dat zie je niet op een foto.

De ene vermissingsfoto spreekt meer aan dan de andere. Dat klinkt gek, maar het is nu eenmaal zo. Regelmatig blader ik door de enorme lijst van vermisten op Politie.nl en vraag mij af: wat kan er toch zijn voorgevallen? Hoe is het toch mogelijk dat iemand zomaar van de aardboden verdwijnt?

Ik klikte op de foto van de 24-jarige Diana Schmitz uit Goes. Ze wordt sinds zondag 13 januari 2019 vermist. Typisch een foto waarvan je meteen denkt: een vrolijke verschijning, niets aan de hand. Maar wanneer je verder leest… dan staat er dat haar auto en persoonlijke spullen zijn aangetroffen bij de Zeelandbrug aan de Colijnsplaat. Geen goed teken. Geeft de foto een verkeerd beeld? Het lijkt er wel op.

Een ongeluk kun je dan op basis van deze informatie (auto, persoonlijke spullen achtergelaten) wel uitsluiten. Blijft over een misdrijf of een zelfgekozen einde. Weer kijk ik naar haar foto. Een zelfgekozen einde? Ik spit door haar social media-account en zie een vrouw die vrolijk in het leven lijkt te staan. Of was dit niet het geval? Een stralende lach op een foto zegt niet altijd alles…

Ik richt mijn pijlen op Google. Wat schrijft de lokale krant van Goes over deze vermissing? Niets. Een berichtje op Streekomroep De Bevelanden linkt slechts door naar Politie.nl. Op Zoekhonden.nl heb ik meer resultaat. Er blijkt volop gezocht te zijn naar vrouw, zo meldt men. Op 13 januari om precies te zijn en op 2 februari, 16 februari en 3 maart is er met honden, duikers en een dreg opnieuw gezocht bij de Zeelandbrug. Helaas zonder resultaat. Ook met verfijndere sonar werd de locatie door de waterpolitie extra in beeld gebracht. Niet ondenkbaar is, dat zandverplaatsing het vinden onmogelijk heeft gemaakt, is te lezen op de site.

Signi zoekhonden wenst de familie veel sterkte toe met deze onzekerheid en het gemis… Ik kan mij hier alleen maar bij aansluiten. Wellicht komt er ooit duidelijkheid.


Denk je aan aan zelfmoord? Neem contact op met 113. Crisislijn 24/7 open, therapie met een psycholoog of doe de zelfhulpcursus. Anoniem en vertrouwelijk.

Twitter doet wederom niets met smeekbedes om blokkade walgelijk account zaak Nicky Verstappen

In december 2018 stond er op Twitter een smakeloos account onder de naam van Nicky Verstappen. Ook in januari 2019 was het raak. Dagenlang stond het kwetsende account online. Pas na heftige media-aandacht en een reactie van de ouders van Nicky, werd het account gesloten.

Afgelopen week dook er wederom een walgelijk account op. De verdachte in de zaak van Nicky wordt met foto en naam opgevoerd en de maker van het account heeft ronduit schandalige, kwetsende uitingen aan het adres van de jongen (die in 1998 dood werd aangetroffen op Brunssummerheide) erbij gezet. Tientallen mensen hebben het account inmiddels bij Twitter gerapporteerd, maar er wordt niets meegedaan. Waar dient de functie ‘rapporteren’ dan eigenlijk voor? Rapporteren bij Twitter werkt dus niet. Dat kunnen we wel vaststellen. Triest!

Schouw is laatste troef voor het Openbaar Ministerie om Jos Brech te laten praten

Journalistieke vrijheid is ontzettend belangrijk. Toch begrijp ik heel goed dat het Openbaar Ministerie tijdens de schouw op de Brunssummerheide geen pottenkijkers wil. Een stevige argumentatie is niet gegeven, maar de rechter is duidelijk: het gebied gaat volledig op slot. 

De rechters zullen dinsdagochtend samen met Jos Brech en het Openbaar Ministerie belangrijke plekken in de zaak-Nicky Verstappen bezoeken, waaronder de plek waar het lichaam van het kind in 1998 is gevonden.

Het verhaal dat de rechters een beter beeld willen krijgen van de situatie ter plekke is natuurlijk onzin. Dat is slechts een bijzaak. Ik vermoed dat het bezoek alleen maar draait om de houding van de hoofdverdachte. Hoe gaat hij zich gedragen? Wat gaat hij zeggen? Ze zullen hem flink gaan ondervragen. Bijvoorbeeld: “Waar kwam je die nacht vandaan toen je post ging bezorgen voor de scouting? Kwam je hier vaker? Hoe loop je vanaf hier precies naar de Heikop?” Reken er maar op dat de val vol met vragen doordacht is uitgezet. Overal wordt opgelet: lichaamshouding, het wijzen naar een locatie. Het rondkijken op de plaatst delict. Zweten. Hakkelen. Alles. Maar vooral: waar zitten de hiaten in zijn verhaal.

Blijkt uit het rapport van het Pieter Baan Centrum soms dat Brech gevoelig is voor herinneringen, lastige locaties en associaties? Het is een bekend verhaal dat hij niet naar de uitvaart van zijn moeder is geweest. Kon hij dat niet aan? Dan kan het goed zijn dat de spanning en stress hem te groot worden en hij ter plekke een verklaring aflegt. Daar wil je geen camera’s bij hebben. Dan klapt iemand dicht. Ik vraag mij sowieso af wat de afstand tussen de ouders van Nicky en de verdachte zal zijn. Loopt hij daar rond met handboeien of geven ze hem enige vrijheid? Ik verwacht het laatste.

Tekst gaat verder onder de foto

Het lijkt mij trouwens niet voor de hand liggen dat advocaat Gerald Roethof zijn cliënt laat zwijgen op simpele onderzoeksvragen ter plekke. Dan gooi je je eigen glazen helemaal in. Voor een veroordeling is namelijk niet per definitie een bekentenis noodzakelijk. Zwijgen is in de ogen van rechters soms toestemmen of beter gezegd.. toegeven.

Het is morgen alles of niets op de Brunssummerheide. Als Brech niet breekt bij het monumentje van de jongen of de plaats delict, dan verwacht ik dat hij nooit meer een verklaring zal geven over wat er die bewuste nacht is gebeurd. Dichter op het vuur kun je niet zitten. Het is nu of nooit! Ik ben er zelf geweest en deze plek snijdt door je ziel. Alleen al de bordjes met teksten van familieleden van Nicky, gespijkerd aan de bomen. Dat moet onder je huid gaan zitten.

Mocht hij niets verklaren en mogelijk zelfs worden vrijgesproken, dan zal de staat hem ook nog eens een flinke vergoeding moeten uitkeren. Het is een onverteerbare, maar reële mogelijkheid. Met een zak geld zal hij dan voorgoed de bossen ingaan en nooit meer terugkeren… En om juist dat te voorkomen… juist daarom is er naar mijn idee morgen geen pers welkom. Niet om het journaille te dwarsbomen, maar om antwoord te krijgen op die ene prangende vraag: wat is er gebeurd met Nicky en wie heeft dat op zijn geweten?

Twittercops bereiken absolute dieptepunt

Met stijgende verbazing volg ik al jaren de vernieuwde ‘straatcommunicatie’ van de politie. Vroeger was er een strakke, duidelijke communicatieafdeling die bepaalde wat en hoe er werd omgegaan met berichtgeving, maar tegenwoordig mag elke diender tweeten, Facebooken en Instagrammen. Dat kan een enorme meerwaarde zijn bij bijvoorbeeld opsporing en preventie, maar het merendeel van de Twittercops zorgt voor ruis, onzin en tenenkrommende berichtgeving. Communicatie is een vak.

Waar de politie burgers en journalisten regelmatig de maat neemt over wat wel of niet gepubliceerd mag worden, zie ik op veel politie-accountjes aan de lopende band privacyschending. De politie is dan ook regelmatig in opspraak met stuitende social-mediaberichtjes. Zwervers die worden gefotografeerd, verdachten, hulpbehoevende of vervuilde mensen in hun eigen woning. Alles moet online! Ik zou dagelijks een blog over alle social media-uitglijders kunnen tikken.

Onlangs werd op Twitter nog medegedeeld dat een meisje niet alleen een bekeuring kreeg voor appen op de fiets, maar ook dat ze een SOA-uitslag had gekregen. Het is nog maar het topje van de ijsberg.

Vandaag wist de politie van bureau Feijenoord het absolute dieptepunt te bereiken. Drie kinderen van 8, 9 en 11 jaar oud, waren aan het donderjagen op de Coen Moulijnweg in Rotterdam. Spelenderwijs belandde de kinderen op de rijbaan en ontstond er een gevaarlijke situatie. De kinderen zijn door de politie naar hun ouders gebracht. De kinderen waren totaal overstuur en huilden door merg en been.

De politie vond het noodzakelijk om dit hartverscheurende audiofragment online te zetten. In het kader van ‘dat trekt toch de aandacht’. Te bizar voor woorden. De communicatieregie en strategie is finaal zoek! Ik heb plaatsvervangende schaamte naar de echte communicatiemedewerkers die dit nog allemaal moeten verdedigen.

Als het mijn kinderen waren geweest, was ik hoogstpersoonlijk naar hoofdcommissaris Erik Akerboom gereden met de vraag of men wel helemaal goed snik is…

Bovenstaand fragment met huilende kinderen werd geplaatst op het Twitter-account van bureau Feijenoord.

Twee jaar geleden luidde ik op RTV Lansingerland al eens de noodklok over de online-communicatie bij de politie. Beluister het bewuste radio-fragment hierboven.

Mysterieuze vermissing Iana Ponomareva pas na twee weken onder de aandacht

Het social media-team van politiebureau Jan Hendrikstraat in Den Haag, heeft op Facebook op enigszins onhandige wijze aandacht gevraagd voor de vermissing van Iana Ponomareva. De naam wordt verkeerd geschreven en de opsporingsfoto is voorzien van irrelevante, schreeuwerige teksten.

Maar er is meer. Allereerst is de vrouw al twee weken vermist. Het label ‘urgent’, lijkt in dit soort zaken alleen nog na flinke media-aandacht te worden gegeven. Kennelijk is het mogelijk om zo’n twee weken van de rader te zijn, alvorens de politie publiekelijk alarm slaat. Interessante informatie voor mensen die snode plannen hebben. Ze hebben dus de tijd…

Want, even in algemene zin; mocht iemand het slachtoffer zijn geworden van een misdrijf en de politie slaat pas na weken alarm, dan kan er natuurlijk enorm veel bewijsmateriaal worden verdoezeld. Getuigenverklaringen zijn minder betrouwbaar en camerabeelden zijn alweer gewist. Snel handelen is cruciaal. Dat er 24 uur wordt gewacht is begrijpelijk (merendeel vermisten duikt na 24 uur weer op)… maar twee weken?

Er lijkt in het onder de aandacht brengen van vermissingszaken bij de Landelijke Politie, ook geen enkel eenduidig protocol te zijn. Elk korps of lokaal bureau pakt een vermissing weer anders aan. Het ene bureau gebruikt het Twitter-account van de wijkagent, een anders bureau zet Facebook in en weer een ander bureau doet een beroep op Burgernet. Lokale media, vaak een enorm krachtig middel, worden zelden meer ingezet. In het ‘Handboek Vermiste Personen’, dat min of meer wordt aanbevolen op de politieacademie, staat overigens precies beschreven welk protocol gevolgd dient te worden. Dit vindt in de praktijk zelden gehoor of uitwerking… Leest men het handboek wel? Hoe is het eigenlijk gesteld met de kennis en kunde van dienders als het gaat om vermissingen?

Ik pleit voor een nieuw onderdeel binnen de Landelijke Politie: een ‘Loket Vermiste Personen’! Een vermissing wordt standaard gemeld bij dit loket en niet meer bij een politiebureau waar, met alle respect, een vrijwilliger achter de balie zit en van toeten nog blazen weet. De eerste lijn moet meteen goed geregeld zijn! Binnen de gebiedsgebonden onderdelen kan iemand worden aangesteld voor dit loket. Daar wordt de urgentie ingeschat en desgewenst direct opgeschaald. Om vervolgens op professionele wijze online te worden gezet: met een goede foto en relevante, juiste informatie!

In het geval van de 30-jarige Iana Ponomareva is er ook weer een knullige fout gemaakt. De naam van de vrouw wordt verkeerd geschreven (en ook na commentaar van Facebook-lezers niet aangepast). Ze staat als Ivana opgetekend, maar het blijkt Iana te zijn. De foto is daarnaast voorzien van irrelevante logo’s en zelfs door de afbeelding van de vrouw heen is nog eens in grote letters ‘Vermist’ gezet. Moet je niet doen, dat staat ook in het ‘Handboek Vermiste Personen.’ Houd het simpel en strak.

Dan nog even over de feiten en omstandigheden in deze specifieke zaak. Het is sowieso een vreemd verhaal: De partner van Iana heeft haar op vrijdag 2 augustus 2019 voor het laatst gezien. Hij is vervolgens een aantal dagen op pad geweest en is op donderdag 8 augustus 2019 thuis gekomen. Deze man heeft haar vervolgens niet meer gezien, zo luidt de verklaring van de politie.

Je vraagt je dan meteen af: is er tussen 2 en 8 augustus dan helemaal geen telefonisch of app contact meer geweest? Hebben de buren haar nog gezien? Heeft de politie de telefoon van Iana kunnen traceren en wat zeggen deze gegevens?

Is er iemand die Iana gezien heeft of weet waar zij is, neem dan contact op met de politie via 0900-8844 en vraag naar de recherche van politiebureau Jan Hendrikstraat.

Update 19-8
De vermiste Iana is weer terecht. Ze heeft zelf contact opgenomen met de politie. Waarom de vrouw is weggelopen, is niet bekend.

Mira Florez Sanabria; een vermissing die alle alarmbellen doet rinkelen

Mira Florez Sanabria werd geboren in Colombia, maar woont al een tijdje op Aruba.

Soms heb je bij een vermissing meteen een vreemd gevoel. Dat kan zijn door een foto of door feiten en omstandigheden. De mysterieuze vermissing van Mira Florez Sanabria uit Leiden is wat mij betreft zo’n verhaal.

Sinds zaterdag 10 augustus 2019 is Mira van de aardbodem verdwenen. De opsporingsfoto komt, zo lijkt het, uit een gezellig vakantiealbum en wekt niet de indruk dat iemand de weg kwijt zou zijn. Keurig verzorgd. Oorbellen in. Een vrolijke lach. Niets aan de hand.

Mira is van de aardbodem verdwenen. Haar telefoon staat uit.

De omstandigheden waaronder de slechts 1.48 meter lange 54-jarige Mira is verdwenen, zijn daarom zeer opmerkelijk. De vrouw ging zaterdagmorgen rond 11.00 uur van huis om een nieuwe telefoon te kopen. Ze vertrok vanaf de Verdistraat met de bus, maar keerde daarna niet meer terug.

Mira verbleef enkele maanden bij haar dochter aan de Verdistraat nummer 99 in Leiden.

Mira, geboren in Colombia, maar woonachtig op Aruba, is een paar maanden in Nederland op bezoek bij haar dochter; de 24-jarige studente Gilian Boekhoudt. Haar dochter heeft geen idee wat er gebeurd kan zijn en is ten einde raad. Ze heeft haar moeder die bewuste zaterdag nog gebeld, er werd opgenomen, maar een minuut lang niks gezegd. Daarna is de telefoon uitgeschakeld.

Een van de opsporingsfoto’s van Mira, vrijgegeven door haar dochter.

Tot overmaat van ramp vindt de politie de vermissing van haar moeder ook nog eens ‘niet urgent’. Gilian maakt zich wel grote zorgen, omdat Mira geen Nederlands of Engels spreekt, alleen Spaans. Daarnaast gelooft Gilian niet dat haar moeder uit vrije wil is vertrokken.

Ze heeft verder geen persoonlijke bezittingen bij zich. Ze droeg een zwarte legging, een blauw jasje en zwarte schoenen. Ze heeft waarschijnlijk een zwart met roze rugzak bij zich.

“Voor de politie is de zaak niet urgent. ‘We hebben bijvoorbeeld van familie begrepen dat de vrouw ook zelf weg wilde uit Nederland’, zegt woordvoerder Yvette Verboon. Gilian zelf zegt dat ze het enige familielid in Nederland is en dat ze dat nooit tegen de politie heeft gezegd.”

De dochter van Mira heeft zelf maar een opsporingsposter gemaakt. De politie vindt de zaak niet urgent.

Update 16-8-2019
Mira is aangetroffen in Amsterdam. Ze verkeert in goede gezondheid. Waarom de vrouw helemaal niets van zich heeft laten horen is nog een raadsel.

Totale radiostilte rondom vermissing Jelmer van Koert

Sinds vrijdag 26 juli 2019 wordt Jelmer van Koert vermist vanuit Rotterdam. De vrolijke, sportieve student stuurde een ‘afscheidsmail’ vanaf een computer in de plaatselijke bibliotheek. Vanaf dat moment is er niets meer van hem vernomen.

De vriendin van Jelmer plaatste enkele zeer emotionele oproepjes op haar Facebookpagina. Al na een week werd de toon echter wat anders; ze gaf aan dat ze verder moest met haar leven en niet meer naar hem kon blijven zoeken. Na een laatste dankbetuiging aan iedereen die meeleeft, werd alles gewist en haar profiel op alle fronten gesloten.

Wat heeft er in de brief van Jelmer gestaan? Een enkeling die zich dit hardop heeft afgevraagd, kreeg op social media de wind van voren. Het was immers een privézaak. Daarna werd het stil. Alleen een oproep op de website van de politie benadrukt nog de urgentie van de vermissing.

In heel veel zaken zag ik dat familieleden, vrienden en kennissen massaal in actie kwamen om hun vriend, familielid of geliefde te vinden. Op YouTube staan filmpjes van Jelmer die met vrienden roadtrips maakt. Hij heeft dus een sociaal netwerk. Waarom maakt niemand posters? Waar blijven de oproepjes? Maken zijn oude vrienden zich geen zorgen?

In dit geval blijft het raadselachtig stil. Waarom? Ligt het antwoord soms in de brief van Jelmer?

Het kan toch niet zo zijn dat een 24-jarige jongen zomaar van de radar verdwijnt en alle luiken worden dichtgetrokken?

Update 14-8-2019
De vermiste Jelmer van Koert uit Rotterdam is overleden aangetroffen. De politie gaat niet uit van een misdrijf.

Zoektocht naar vermiste Jelmer van Koert uit Rotterdam na week al op laag pitje: maar waarom?

Jelmer op een Youtube-blog tijdens een van zijn reizen.

De recherche heeft aangegeven de zoektocht op een heel laag pitje te gaan zetten. Dat wil zeggen; tips die veelbelovend zijn nog na te trekken, Jelmer als vermist geregistreerd laten staan in binnen- en buitenland en dat is dat, zegt de vriendin van de sinds vrijdag 26 juli 2019 vermiste Rotterdammer. 

Het lijkt erop alsof de familie zich er min of meer bij heeft neergelegd, of geen idee meer heeft waar ze nog moeten zoeken. “Jelmer, mijn grote liefde, we geven het op. Dat moet. Je keuzes hebben gevolgen ben ik bang, maar er is altijd, altijd een weg terug. Een andere weg die de goede kant op leidt”, zo tekent zijn vriendin op. Ik vind het staken van een actieve zoektocht zeer opmerkelijk. Je zou bijna denken dat de politie meer weet… Wanneer een jongeman van de aardbodem verdwijnt, dan trek je toch alles uit de kast? Juist als er een ‘afscheidsbrief’ is achtergelaten, dan telt helemaal elke seconde.

Tussen de regels door lees je dat Jelmer enerzijds in de war is (dat is natuurlijk een breed begrip. Is hij opzoek naar zichzelf?) en anderzijds lijkt het erop dat hij weloverwogen een besluit heeft genomen. Zijn daar aanwijzingen voor en is de politie daarom terughoudend? Hoe moeilijk dat ook is voor achterblijvers, het is een recht. Het recht om niets meer van je te laten horen en nooit meer gevonden willen worden. Hij zal niet de eerste zijn die een compleet nieuw bestaan wil opbouwen aan de andere kant van de wereld. Dit kan uiteraard ook door je omgeving bij keuzes te betrekken. Sluit het netjes af, denk ik dan. Hoe moeilijk dat ook is. Ik ga er vanuit dat Jelmer dit niet gedurfd heeft. Het lijkt mij ondragelijk om ergens op een tropisch eiland het verdriet van je familie en vrienden te moeten lezen… Kun je dan echt opnieuw beginnen?

Mocht Jelmer toch worden opgespoord door de autoriteiten, dan mag de politie deze gegevens niet delen met de achterblijvers. Dat zorgt veelal voor een hoop frustratie. Toch weegt privacy zwaarder. Er mag wel worden medegedeeld dat ze hem hebben getraceerd, maar een locatie mag de politie niet noemen, wanneer de persoon in kwestie dat niet wil.

Het zou mij niet verbazen als Jelmer na een half jaar toch een teken van leven geeft. Dit is vaker gebeurd in langdurige vermissingszaken. Veelal als mensen de boel weer op de rit hebben en wroeging krijgen.

Toch zijn er nog een hoop vraagtekens: heeft de politie zijn bankgegevens nagekeken? Stel dat iemand bijvoorbeeld een aanzienlijk bedrag op een rekening heeft staan en dit niet heeft opgenomen, dat voedt dat natuurlijk een ander scenario. Waarom zou je dat niet opnemen als je ergens opnieuw wilt beginnen? Is hij nog wel verzekerd? Gebruikt hij zijn OV-pas nog? In het geval van Anne Faber heeft de familie gewoon het OV-bedrijf gebeld en konden ze informatie lospeuteren! Heeft de politie zijn laatste locatie achterhaald? Jelmer heeft immers op de dag van zijn vermissing nog gebeld en gemaild. Waar was dat? Zijn er camera’s op deze locatie? Misschien kunnen deze beelden dingen duidelijk maken. Beelden worden vaak na een week gewist.

De politie heeft de vermissing van Jelmer in mijn ogen veel te weinig aandacht gegeven. Een tweetje en dat was het. Media gingen er klakkeloos vanuit dat er sprake is van suïcide en hebben er vrijwel geen aandacht aan besteed. Kostbare tijd is zo verloren gegaan. Sporen zijn weggevaagd en een oplossing in deze vermissing is verder weg dan ooit…

Voorlopig was dit even mijn laatste blog over deze zaak. Mochten er nieuwe ontwikkelingen zijn, dan zal ik daar weer over schrijven. Tips over de verblijfplaats van Jelmer mag je doorbellen naar de politie in Rotterdam, via 0900-8844.

Update 1
De e-mail van Jelmer aan zijn vriendin, blijkt verzonden vanuit de openbare bibliotheek in Rotterdam. In een ander berichtje wordt gesuggereerd dat hij mogelijk nog is gezien in de Provenierswijk, achter het Centraal Station.

“We weten nu zeker dat de lange brief die we gisteren van hem kregen is gemaakt aan een computer in de bibliotheek van Rotterdam. Laatst opgeslagen om 14.10 in Word, door ons ontvangen om 17.00 uur. Hij was dus in de bieb Rotterdam gisteren. Heeft iemand hem gezien? De politie checkt de camerabeelden.”

Update 2
Jelmer staat nu officieel gesignaleerd op politie.nl. Op basis daarvan kun je concluderen dat de politie geen contact heeft gehad met hem.

Mailtje met een bijzondere overpeinzing: is er een connectie tussen de zaak McCann en Verstappen?

Links de ongeïdentificeerde verdachte in de zaak McCann, rechts een foto van Jos B. tijdens een scoutingkamp.

Ik heb de afgelopen jaren ontzettend veel geschreven over de zaak Nicky Verstappen en Madeleine McCann. Ik bezocht de plaatsen delict en tekende hypotheses op.

Dagelijks bezoeken tientallen mensen deze website om het archief eens flink door te spitten. Ik blijf het bijzonder vinden dat zoveel mensen de weg naar mijn blogs weten te vinden. De afgelopen dagen waren er zelfs een paar duizend mensen te gast op deze website, vanwege de vermissing van Jelmer van Koert. Mijn schrijfsels leveren soms verrassende e-mailtjes op van mensen die meedenken in dit soort zaken.

Een tijdje geleden kreeg ik onderstaand e-mailtje van een antropoloog uit Zuid-Afrika. Ze volgt net zoals ik de zaken McCann en Verstappen op de voet. In de zaak Madeleine McCann is een aantal verdachten nooit geïdentificeerd geweest. De schrijfster is van mening dat de activiteiten van de reislustige hoofdverdachte in de zaak van Nicky Verstappen eens onder de loep genomen moeten worden ten tijde van de verdwijning van Madeleine McCann!

Niet alleen komen de omstandigheden van deze twee zaken op lijnen overeen (kind wordt brutaal uit bed geroofd, zeer waarschijnlijk met een pedoseksueel-motief), maar ook de compositiefoto kent inderdaad overeenkomsten. Zonder enig waardeoordeel: daar kun je niet onderuit. Zéker wanneer je foto’s van een wat jongere Jos B. bekijkt en deze naast de compositiefoto van de Maddie-verdachte legt. Zou de politie deze link al eens gelegd hebben? Dat moet haast wel, toch?

“I am an anthropologist and South African. My mother tongue is Afrikaans, derived from Dutch therefore I can follow your blog. Like you, I have followed Madeleine’s disappearance since day one. This efit is of a man seen by at least four witnesses, hanging around the Mccann apartment in the days leading up to her disappearance. Since Jos B. has become the main suspect in Nicky’s case, his pictures are all over the media. To me, he strongly resembles the efit in Madeleine’s case. Is there any way to find out if Jos B. was in the Algarve and Praia da Liz during April/May 2007?”

%d bloggers liken dit: