Auteursarchief: martijnmastenbroek

Twitter doet wederom niets met smeekbedes om blokkade walgelijk account zaak Nicky Verstappen

In december 2018 stond er op Twitter een smakeloos account onder de naam van Nicky Verstappen. Ook in januari 2019 was het raak. Dagenlang stond het kwetsende account online. Pas na heftige media-aandacht en een reactie van de ouders van Nicky, werd het account gesloten.

Afgelopen week dook er wederom een walgelijk account op. De verdachte in de zaak van Nicky wordt met foto en naam opgevoerd en de maker van het account heeft ronduit schandalige, kwetsende uitingen aan het adres van de jongen (die in 1998 dood werd aangetroffen op Brunssummerheide) erbij gezet. Tientallen mensen hebben het account inmiddels bij Twitter gerapporteerd, maar er wordt niets meegedaan. Waar dient de functie ‘rapporteren’ dan eigenlijk voor? Rapporteren bij Twitter werkt dus niet. Dat kunnen we wel vaststellen. Triest!

Zaak Nicky Verstappen lijkt verloren: Jos Brech heeft niets gezegd en gaat dat mogelijk ook nooit meer doen

Landmacht en politie werkten samen bij de schouw van Nicky Verstappen op de Brunssumerheide.

Tijdens de schouw op de Brunssumerheide heeft Jos Brech zich onbewogen getoond. Sterker nog; op vragen van de voorzitter van de rechtbank verwees hij stoïcijns naar zijn advocaat Gerald Roethof. De bushcrafter uit Simpelveld gaf zelfs op de meest simpele vragen geen antwoord. 

Ook de aanwezigheid van de ouders van Nicky Verstappen deed de verdachte niet veel. Iemand schreef mij vandaag dat hij misschien medicatie gebruikt, maar dat ligt niet voor de hand. Jos Brech is iemand van natuurproducten en zal niet snel naar chemische middelen grijpen. We kunnen dus stellen dat zijn houding authentiek is geweest.

Een verklaring over hoe maar liefst 21 dna-sporen van Jos Brech op de onderbroek van Nicky terecht zijn gekomen is niet gegeven. Ik zie de toekomst van deze zaak dan ook zeer somber in. Als je niet breekt bij het monumentje voor de jongen, de vindplek, de heide, ofwel alles wat herinneringen oproept aan deze vreselijke daad en bovenal in nabijheid van zijn ouders, dan ben je gewetenloos. Dan wil je niet verklaren en ga je dat ook nooit meer doen.

Natuurlijk zinspeelt Brech elke keer erop dat hij ‘wanneer de tijd rijp is, hij misschien iets gaat zeggen’, maar ik geloof er geen snars meer van. Onderaan de streep ligt er helaas niet veel op de weegschaal van Vrouwe Justitia. Het Openbaar Ministerie heeft eigenlijk niet meer dan duizend kilo onderbuikgevoelens en 21 dna-sporen. Meer niet. En op allebei kun je – volgens Nederlands recht – niet tot een veroordeling komen. Er is geen doodsoorzaak vastgesteld en Brech zwijgt. Het OM moet echt met meer op de proppen komen, willen ze hem kunnen veroordelen. In het ergste geval wordt hij vrijgesproken en krijgt hij nog een zak geld van de Staat mee.

Er ligt naar eigen zeggen nog wel een zogenoemde kluisverklaring van Jos Brech, waarin hij uit de doeken doet hoe zijn dna op de onderbroek van Nicky is gekomen. Het is een troef die hij kan trekken als het hem te heet onder zijn voeten wordt, maar niemand kan hem dwingen deze openbaar te maken.

Er moeten hele gekke dingen gaan gebeuren, wil Brech ooit nog iets gaan verklaren. Het Openbaar Ministerie staat met lege handen. Dat is voor de officieren natuurlijk vreselijk frustrerend, maar voor de ouders van Nicky een regelrechte hel. Ze hebben het gezicht van de duivel vandaag recht in de ogen gekeken, maar weten nog steeds niet wat hij met hun kind heeft gedaan.

Vlinder leat te sloape op de hei.
Enne lange droem dea naam um mei.
Was genne wind, genne nach, allien mar dezen daag, en un groete moan die alles zaag.

(Rowwen Hèze)

De plek waar de tent van Nicky destijds stond.

De gemarkeerde vindplek. Nicky werd hier in zijn pyjama gevonden.

Het gebied was 27 augustus 2019 hermetisch afgesloten voor de schouw.

De vindplek van de jongen lijkt nog heel erg op de situatie in 1998, alleen staan er minder kerstbomen.

Op 10 augustus 1998 verdween de elfjarige Nicky Verstappen uit een jeugdkamp op de Heikop op de Brunssummerheide. Een dag later werd hij dood aangetroffen op ruim een kilometer van het kamp. Aangenomen wordt dat hij door een misdrijf om het leven is gekomen. In 2018 werd een verdachte, Jos Brech, in Spanje aangehouden.

Schouw is laatste troef voor het Openbaar Ministerie om Jos Brech te laten praten

Journalistieke vrijheid is ontzettend belangrijk. Toch begrijp ik heel goed dat het Openbaar Ministerie tijdens de schouw op de Brunssummerheide geen pottenkijkers wil. Een stevige argumentatie is niet gegeven, maar de rechter is duidelijk: het gebied gaat volledig op slot. 

De rechters zullen dinsdagochtend samen met Jos Brech en het Openbaar Ministerie belangrijke plekken in de zaak-Nicky Verstappen bezoeken, waaronder de plek waar het lichaam van het kind in 1998 is gevonden.

Het verhaal dat de rechters een beter beeld willen krijgen van de situatie ter plekke is natuurlijk onzin. Dat is slechts een bijzaak. Ik vermoed dat het bezoek alleen maar draait om de houding van de hoofdverdachte. Hoe gaat hij zich gedragen? Wat gaat hij zeggen? Ze zullen hem flink gaan ondervragen. Bijvoorbeeld: “Waar kwam je die nacht vandaan toen je post ging bezorgen voor de scouting? Kwam je hier vaker? Hoe loop je vanaf hier precies naar de Heikop?” Reken er maar op dat de val vol met vragen doordacht is uitgezet. Overal wordt opgelet: lichaamshouding, het wijzen naar een locatie. Het rondkijken op de plaatst delict. Zweten. Hakkelen. Alles. Maar vooral: waar zitten de hiaten in zijn verhaal.

Blijkt uit het rapport van het Pieter Baan Centrum soms dat Brech gevoelig is voor herinneringen, lastige locaties en associaties? Het is een bekend verhaal dat hij niet naar de uitvaart van zijn moeder is geweest. Kon hij dat niet aan? Dan kan het goed zijn dat de spanning en stress hem te groot worden en hij ter plekke een verklaring aflegt. Daar wil je geen camera’s bij hebben. Dan klapt iemand dicht. Ik vraag mij sowieso af wat de afstand tussen de ouders van Nicky en de verdachte zal zijn. Loopt hij daar rond met handboeien of geven ze hem enige vrijheid? Ik verwacht het laatste.

Tekst gaat verder onder de foto

Het lijkt mij trouwens niet voor de hand liggen dat advocaat Gerald Roethof zijn cliënt laat zwijgen op simpele onderzoeksvragen ter plekke. Dan gooi je je eigen glazen helemaal in. Voor een veroordeling is namelijk niet per definitie een bekentenis noodzakelijk. Zwijgen is in de ogen van rechters soms toestemmen of beter gezegd.. toegeven.

Het is morgen alles of niets op de Brunssummerheide. Als Brech niet breekt bij het monumentje van de jongen of de plaats delict, dan verwacht ik dat hij nooit meer een verklaring zal geven over wat er die bewuste nacht is gebeurd. Dichter op het vuur kun je niet zitten. Het is nu of nooit! Ik ben er zelf geweest en deze plek snijdt door je ziel. Alleen al de bordjes met teksten van familieleden van Nicky, gespijkerd aan de bomen. Dat moet onder je huid gaan zitten.

Mocht hij niets verklaren en mogelijk zelfs worden vrijgesproken, dan zal de staat hem ook nog eens een flinke vergoeding moeten uitkeren. Het is een onverteerbare, maar reële mogelijkheid. Met een zak geld zal hij dan voorgoed de bossen ingaan en nooit meer terugkeren… En om juist dat te voorkomen… juist daarom is er naar mijn idee morgen geen pers welkom. Niet om het journaille te dwarsbomen, maar om antwoord te krijgen op die ene prangende vraag: wat is er gebeurd met Nicky en wie heeft dat op zijn geweten?

Twittercops bereiken absolute dieptepunt

Met stijgende verbazing volg ik al jaren de vernieuwde ‘straatcommunicatie’ van de politie. Vroeger was er een strakke, duidelijke communicatieafdeling die bepaalde wat en hoe er werd omgegaan met berichtgeving, maar tegenwoordig mag elke diender tweeten, Facebooken en Instagrammen. Dat kan een enorme meerwaarde zijn bij bijvoorbeeld opsporing en preventie, maar het merendeel van de Twittercops zorgt voor ruis, onzin en tenenkrommende berichtgeving. Communicatie is een vak.

Waar de politie burgers en journalisten regelmatig de maat neemt over wat wel of niet gepubliceerd mag worden, zie ik op veel politie-accountjes aan de lopende band privacyschending. De politie is dan ook regelmatig in opspraak met stuitende social-mediaberichtjes. Zwervers die worden gefotografeerd, verdachten, hulpbehoevende of vervuilde mensen in hun eigen woning. Alles moet online! Ik zou dagelijks een blog over alle social media-uitglijders kunnen tikken.

Onlangs werd op Twitter nog medegedeeld dat een meisje niet alleen een bekeuring kreeg voor appen op de fiets, maar ook dat ze een SOA-uitslag had gekregen. Het is nog maar het topje van de ijsberg.

Vandaag wist de politie van bureau Feijenoord het absolute dieptepunt te bereiken. Drie kinderen van 8, 9 en 11 jaar oud, waren aan het donderjagen op de Coen Moulijnweg in Rotterdam. Spelenderwijs belandde de kinderen op de rijbaan en ontstond er een gevaarlijke situatie. De kinderen zijn door de politie naar hun ouders gebracht. De kinderen waren totaal overstuur en huilden door merg en been.

De politie vond het noodzakelijk om dit hartverscheurende audiofragment online te zetten. In het kader van ‘dat trekt toch de aandacht’. Te bizar voor woorden. De communicatieregie en strategie is finaal zoek! Ik heb plaatsvervangende schaamte naar de echte communicatiemedewerkers die dit nog allemaal moeten verdedigen.

Als het mijn kinderen waren geweest, was ik hoogstpersoonlijk naar hoofdcommissaris Erik Akerboom gereden met de vraag of men wel helemaal goed snik is…

Bovenstaand fragment met huilende kinderen werd geplaatst op het Twitter-account van bureau Feijenoord.

Twee jaar geleden luidde ik op RTV Lansingerland al eens de noodklok over de online-communicatie bij de politie. Beluister het bewuste radio-fragment hierboven.

Mysterieuze briefjes in nieuwe bedrijfskleding

Een aantal medewerkers van zorginstelling Pieter van Foreest heeft in de nieuwe bedrijfskleding mysterieuze briefjes gevonden. Het gaat naar verluidt om Vietnamese teksten.

De directie van Pieter van Foreest heeft de vondst zeer serieus genomen en zelfs een gerenommeerd vertaalbureau ingeschakeld. Volgens de zorgorganisatie gaat het om zogenoemde ‘werkinstructies’ die de kledingmakers onderling zouden uitwisselen. Het zou geenszins gaan over mogelijke slechte werkomstandigheden in Vietnam. Pieter van Foreest heeft de kleding besteld bij een grote, bekende leverancier die onder andere aan de Nederlandse Spoorwegen en de Douane levert.

Te lage salarissen, lange werkdagen, onvrijwillig en overmatig overwerk en productiedruk blijken nauw verbonden te zijn met een respectloze werkomgeving waarin geweld en intimidatie voorkomen. De helft van de werkneemsters werkt meer dan zestig uur per maand over, twee keer zoveel als de wet toestaat. Zonder overwerk verdienen ze niet genoeg om rond te komen. Maar het gebeurt ook dat overwerk niet betaald wordt, zo valt te lezen in een artikel dat onlangs in dagblad Trouw is gepubliceerd.

Ik deed navraag bij een Vietnamees tentje en vroeg naar de betekenis van de teksten. De medewerkster van de loempiakraam vertelde dat het onsamenhangende woorden zijn over ‘broeken en knopen’. Er is geen noodkreet te lezen in de teksten, benadrukt ze.

Medewerkster Hogeschool Utrecht vermist

Desiree Lafranca uit IJsselstein wordt vermist. Desiree werkt bij de Hogeschool Utrecht en werd maandag 12 augustus voor het laatst gezien in de buurt van De Uithof.

In het vermissingsbericht van de politie staat dat de 51-jarige vrouw die dag rond 12.30 uur vertrok uit het UMC in Utrecht. Ze liep toen in de richting van de Hoofddijk met de Bunnikseweg en het aangrenzende landgoed Oostbroek. Sindsdien ontbreekt ieder spoor. De politie zou niet uitgaan van een misdrijf, maar wil niet zeggen waarom ze dat denken.

Ten tijde van de vermissing droeg Lafranca een donkerblauwe spijkerbroek, een zwart-witte trui, bruine schoenen en een zwart tasje. Iedereen die meer weet over deze vermissing wordt verzocht contact op te nemen met de politie.

Update 26-8
De overleden persoon die zaterdagavond in De Bilt werd aangetroffen is de vermiste Desiree Lafranca uit IJsselstein. Dat bevestigt de politie. Lafranca werd sinds 12 augustus vermist.

Er speelt overigens nog een actuele vermissing in Utrecht, die van Maliha Batool. Er is met de 22-jarige vrouw voor het laatst telefonisch contact geweest op 8 augustus 2019 op het Cremerplein in Utrecht. Sindsdien is ze spoorloos.

Mysterieuze vermissing Iana Ponomareva pas na twee weken onder de aandacht

Het social media-team van politiebureau Jan Hendrikstraat in Den Haag, heeft op Facebook op enigszins onhandige wijze aandacht gevraagd voor de vermissing van Iana Ponomareva. De naam wordt verkeerd geschreven en de opsporingsfoto is voorzien van irrelevante, schreeuwerige teksten.

Maar er is meer. Allereerst is de vrouw al twee weken vermist. Het label ‘urgent’, lijkt in dit soort zaken alleen nog na flinke media-aandacht te worden gegeven. Kennelijk is het mogelijk om zo’n twee weken van de rader te zijn, alvorens de politie publiekelijk alarm slaat. Interessante informatie voor mensen die snode plannen hebben. Ze hebben dus de tijd…

Want, even in algemene zin; mocht iemand het slachtoffer zijn geworden van een misdrijf en de politie slaat pas na weken alarm, dan kan er natuurlijk enorm veel bewijsmateriaal worden verdoezeld. Getuigenverklaringen zijn minder betrouwbaar en camerabeelden zijn alweer gewist. Snel handelen is cruciaal. Dat er 24 uur wordt gewacht is begrijpelijk (merendeel vermisten duikt na 24 uur weer op)… maar twee weken?

Er lijkt in het onder de aandacht brengen van vermissingszaken bij de Landelijke Politie, ook geen enkel eenduidig protocol te zijn. Elk korps of lokaal bureau pakt een vermissing weer anders aan. Het ene bureau gebruikt het Twitter-account van de wijkagent, een anders bureau zet Facebook in en weer een ander bureau doet een beroep op Burgernet. Lokale media, vaak een enorm krachtig middel, worden zelden meer ingezet. In het ‘Handboek Vermiste Personen’, dat min of meer wordt aanbevolen op de politieacademie, staat overigens precies beschreven welk protocol gevolgd dient te worden. Dit vindt in de praktijk zelden gehoor of uitwerking… Leest men het handboek wel? Hoe is het eigenlijk gesteld met de kennis en kunde van dienders als het gaat om vermissingen?

Ik pleit voor een nieuw onderdeel binnen de Landelijke Politie: een ‘Loket Vermiste Personen’! Een vermissing wordt standaard gemeld bij dit loket en niet meer bij een politiebureau waar, met alle respect, een vrijwilliger achter de balie zit en van toeten nog blazen weet. De eerste lijn moet meteen goed geregeld zijn! Binnen de gebiedsgebonden onderdelen kan iemand worden aangesteld voor dit loket. Daar wordt de urgentie ingeschat en desgewenst direct opgeschaald. Om vervolgens op professionele wijze online te worden gezet: met een goede foto en relevante, juiste informatie!

In het geval van de 30-jarige Iana Ponomareva is er ook weer een knullige fout gemaakt. De naam van de vrouw wordt verkeerd geschreven (en ook na commentaar van Facebook-lezers niet aangepast). Ze staat als Ivana opgetekend, maar het blijkt Iana te zijn. De foto is daarnaast voorzien van irrelevante logo’s en zelfs door de afbeelding van de vrouw heen is nog eens in grote letters ‘Vermist’ gezet. Moet je niet doen, dat staat ook in het ‘Handboek Vermiste Personen.’ Houd het simpel en strak.

Dan nog even over de feiten en omstandigheden in deze specifieke zaak. Het is sowieso een vreemd verhaal: De partner van Iana heeft haar op vrijdag 2 augustus 2019 voor het laatst gezien. Hij is vervolgens een aantal dagen op pad geweest en is op donderdag 8 augustus 2019 thuis gekomen. Deze man heeft haar vervolgens niet meer gezien, zo luidt de verklaring van de politie.

Je vraagt je dan meteen af: is er tussen 2 en 8 augustus dan helemaal geen telefonisch of app contact meer geweest? Hebben de buren haar nog gezien? Heeft de politie de telefoon van Iana kunnen traceren en wat zeggen deze gegevens?

Is er iemand die Iana gezien heeft of weet waar zij is, neem dan contact op met de politie via 0900-8844 en vraag naar de recherche van politiebureau Jan Hendrikstraat.

Update 19-8
De vermiste Iana is weer terecht. Ze heeft zelf contact opgenomen met de politie. Waarom de vrouw is weggelopen, is niet bekend.

Kent of herkent u deze items of locaties?

Europol is op zoek naar de herkomst van diverse kledingstukken en andere items in verband met onderzoeken naar kindermisbruik. Mogelijk kunt u ze verder helpen.

Herkent of kent u items op de getoonde foto’s? Weet u waar de foto’s zijn gemaakt of zegt de combinatie van deze beelden u iets? Neem dan zo snel mogelijk contact op met de politie via 0900-8844 en vraag naar Europol. Anoniem een tip doorgeven is ook mogelijk, bel dan 0800-7000.

Mira Florez Sanabria; een vermissing die alle alarmbellen doet rinkelen

Mira Florez Sanabria werd geboren in Colombia, maar woont al een tijdje op Aruba.

Soms heb je bij een vermissing meteen een vreemd gevoel. Dat kan zijn door een foto of door feiten en omstandigheden. De mysterieuze vermissing van Mira Florez Sanabria uit Leiden is wat mij betreft zo’n verhaal.

Sinds zaterdag 10 augustus 2019 is Mira van de aardbodem verdwenen. De opsporingsfoto komt, zo lijkt het, uit een gezellig vakantiealbum en wekt niet de indruk dat iemand de weg kwijt zou zijn. Keurig verzorgd. Oorbellen in. Een vrolijke lach. Niets aan de hand.

Mira is van de aardbodem verdwenen. Haar telefoon staat uit.

De omstandigheden waaronder de slechts 1.48 meter lange 54-jarige Mira is verdwenen, zijn daarom zeer opmerkelijk. De vrouw ging zaterdagmorgen rond 11.00 uur van huis om een nieuwe telefoon te kopen. Ze vertrok vanaf de Verdistraat met de bus, maar keerde daarna niet meer terug.

Mira verbleef enkele maanden bij haar dochter aan de Verdistraat nummer 99 in Leiden.

Mira, geboren in Colombia, maar woonachtig op Aruba, is een paar maanden in Nederland op bezoek bij haar dochter; de 24-jarige studente Gilian Boekhoudt. Haar dochter heeft geen idee wat er gebeurd kan zijn en is ten einde raad. Ze heeft haar moeder die bewuste zaterdag nog gebeld, er werd opgenomen, maar een minuut lang niks gezegd. Daarna is de telefoon uitgeschakeld.

Een van de opsporingsfoto’s van Mira, vrijgegeven door haar dochter.

Tot overmaat van ramp vindt de politie de vermissing van haar moeder ook nog eens ‘niet urgent’. Gilian maakt zich wel grote zorgen, omdat Mira geen Nederlands of Engels spreekt, alleen Spaans. Daarnaast gelooft Gilian niet dat haar moeder uit vrije wil is vertrokken.

Ze heeft verder geen persoonlijke bezittingen bij zich. Ze droeg een zwarte legging, een blauw jasje en zwarte schoenen. Ze heeft waarschijnlijk een zwart met roze rugzak bij zich.

“Voor de politie is de zaak niet urgent. ‘We hebben bijvoorbeeld van familie begrepen dat de vrouw ook zelf weg wilde uit Nederland’, zegt woordvoerder Yvette Verboon. Gilian zelf zegt dat ze het enige familielid in Nederland is en dat ze dat nooit tegen de politie heeft gezegd.”

De dochter van Mira heeft zelf maar een opsporingsposter gemaakt. De politie vindt de zaak niet urgent.

Update 16-8-2019
Mira is aangetroffen in Amsterdam. Ze verkeert in goede gezondheid. Waarom de vrouw helemaal niets van zich heeft laten horen is nog een raadsel.

Totale radiostilte rondom vermissing Jelmer van Koert

Sinds vrijdag 26 juli 2019 wordt Jelmer van Koert vermist vanuit Rotterdam. De vrolijke, sportieve student stuurde een ‘afscheidsmail’ vanaf een computer in de plaatselijke bibliotheek. Vanaf dat moment is er niets meer van hem vernomen.

De vriendin van Jelmer plaatste enkele zeer emotionele oproepjes op haar Facebookpagina. Al na een week werd de toon echter wat anders; ze gaf aan dat ze verder moest met haar leven en niet meer naar hem kon blijven zoeken. Na een laatste dankbetuiging aan iedereen die meeleeft, werd alles gewist en haar profiel op alle fronten gesloten.

Wat heeft er in de brief van Jelmer gestaan? Een enkeling die zich dit hardop heeft afgevraagd, kreeg op social media de wind van voren. Het was immers een privézaak. Daarna werd het stil. Alleen een oproep op de website van de politie benadrukt nog de urgentie van de vermissing.

In heel veel zaken zag ik dat familieleden, vrienden en kennissen massaal in actie kwamen om hun vriend, familielid of geliefde te vinden. Op YouTube staan filmpjes van Jelmer die met vrienden roadtrips maakt. Hij heeft dus een sociaal netwerk. Waarom maakt niemand posters? Waar blijven de oproepjes? Maken zijn oude vrienden zich geen zorgen?

In dit geval blijft het raadselachtig stil. Waarom? Ligt het antwoord soms in de brief van Jelmer?

Het kan toch niet zo zijn dat een 24-jarige jongen zomaar van de radar verdwijnt en alle luiken worden dichtgetrokken?

Update 14-8-2019
De vermiste Jelmer van Koert uit Rotterdam is overleden aangetroffen. De politie gaat niet uit van een misdrijf.

%d bloggers liken dit: